ویرگول
ورودثبت نام
امید
امیدروزنامه‌نگاری خوندم اما روزنامه‌نگار نشدم / کتاب خوندم اما نویسنده نشدم/شعر خوندم اما شاعر نشدم/ فعلا سرگردان و ماجراجو شدم
امید
امید
خواندن ۲ دقیقه·۷ سال پیش

درگیری های من و ذهنم (جدی نگیرید)

دیشب میان جاده خورشید را دیدم نزدیک و نزدیک تر از قبل میشد

در آغوشم گرفت و تمام جان و روحم را سوزاند

گرمایش دیوانه کننده بود

ضربان قلبم سریع شده بود

سخت فکر کردم به باغی که در ذهنم تصور می کردم نرسیدم

باز به رفتن ادامه دادم

پاییز نبود اما هوای جاده پاییزی بود

برف نبود اما کوه ها سفید بودند

خورشید نبود اما هوا گرم بود

بهار بود اما شاخه ها خشک شده بودند

شب بود یا روز خواب بودم یا بیدار

نرسیدم باز هم نرسیدم به آنچه دنبالش بودم به آن چه تصورش را کرده بودم

این بار هم جذب نشد آن چه دنبالش بودم

خسته شدم باز هم می روم می روم تا برسم به قطره ای که مرا به اقیانوس برساند

شاید سکوت کنم تا طوفان مرا پیدا نکند اما موج دنبال من می آید تا مرا به اقیانوس برساند

پس باید خودم را به موج نشان دهم حتی اگر طوفان مرا پیدا کند

و گرنه هیچ وقت به اقیانوس نخواهم رسید

این جا همه چیز خاموش شده است

دور برگردان های جاده معلوم نیست

جاده باریک شده است و یک نفر مرا تعقیب می کند

یک نفر یا یک فکر یا یک ترس

جرات ندارم به پشت سرم نگاه کنم

و روبرویم تاریک است

امشب دیگر خبری از خورشید نیست

به دره نزدیک شدم

یک پیچ خطرناک

نور مهتاب راه را برایم روشن کرد

اما هنوز جاده یک طرفه است

شاید این جاده انتهایی ندارد باید بروم تا وقتی از نفس بیفتم

اما تا کجا؟

جادهخورشیدشبروز
۷
۴
امید
امید
روزنامه‌نگاری خوندم اما روزنامه‌نگار نشدم / کتاب خوندم اما نویسنده نشدم/شعر خوندم اما شاعر نشدم/ فعلا سرگردان و ماجراجو شدم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید