نمیخواستم با وجدانم تنها باشم. میخواستم خودم را همین گونه که هستم بپذیرم و خیال کنم در نوع خودم بهترین هستم. بهترین از هر نظر.
اما وجدانم اجازه نمیداد با خودم راحت باشم. تناقضها و فریبهایم را میشناخت و از درونم با خبر بود.
تنها شدنم را دوست نداشت و همیشه سعی میکرد از هر راهی و به هر بهانهای خودش را جلوی من ظاهر کند. هیچ وقت خودش را به من نشان نداده اما همیشه حضورش را به من اعلام کرده است. صدایش را نشنیدهام اما سخنانش را در ذهنم فریاد میزند.
گاهی خستهام میکند نمیگذارد راحت زندگی کنم.
گاهی آنقدر در ذهنم جولان میدهد که فکر میکنم هر اتفاق بدی که در اطرافم میافتد من هم مقصر بودهام.
دیگر به خودم به رفتارم و حرفهایم شک دارم و تعادل روحی و ذهنیام را از دست دادهام.
گاهی چنان در خودم غرق میشوم و ساعتها در سکوتی وحشیانه به زندگیام ادامه میدهم که راه رفتن و نفس کشیدنم را کسی نمیبیند.
و گاهی در نمایشی مضحک و بی معنی با حرکات و صداهای عجیب در تلاش برای نشان دادن خودم به اطرافیانم هستم.
من تعادلم را از دست دادهام.
صدای بی تعادلیام تا دور دستها رفته است.
من گوش به فرمان مغزم هستم و با صدای قلبم مسیر را طی می کنم.
نفسهایم را میشمارم و به فکری عمیق وارد میشوم.
گاهی خاموش میشوم و گاهی چنان روشن که اطرافم را میسوزانم.
چه کسی از پیادهروهای ذهنم عبور کرده است و چراغ قرمزهای ذهنم را رد کرده است و خودش را به مرکز ممنوعه ذهنم رسانده است؟
خلوتترین ساعتهای رفت و آمد را برای تردد انتخاب میکند و آرام و تند در گوشه و کنار ذهنم قدم میزند.
نمیتوانم جریمهاش کنم زیرا مجوز ورود به طرح ممنوعه را دارد.
شاید خودم مجوز ورودش را صادر کردهام اما نمیدانم اعتبارش کی به پایان میرسد. شاید یک مجوز مادامالعمر داشته باشد.
کاغذهای سفید ترسناک هستند.
کاغذهای سفید میتوانند یک جنایت تازهای را رقم بزنند یا جان تازهای به یک زندگی از دست رفته ببخشند.
کاغذهای سفید آغازگر و تمام کننده حیات هستند.
کاغذهای سفید را دست کم نگیرید.