چه قدرت پنهانی دارن کلمه ها و جمله ها و چقدر خوبه که ما انسان ها می تونیم هر چی که توی دلمون و فکرمون هست رو بنویسیم، شاید این طوری یه خرده ذهن و دلمون خلوت بشه.
حرف هایی که شاید نتونیم به هرکسی بگیم رو می نویسیم، بدون ترس از قضاوت شدن و مسخره شدن، چه خوب شد که خط اختراع شد.
یادمه یه زمانی آدما درد و دل و آرزوهاشونو روی یه برگه کاغذ می نوشتن بعد اون برگه رو داخل یه نهر آب رها می کردن، تا نهر آب حرف های ناگفته صاحب کاغذ رو به گوش کائنات برسونه؛ من خودم تا حالا نشده این کار رو انجام بدم.
نمی دونم الانم کسی از این کارا می کنه یا نه، نهرهای آب که داره کم کم خشک میشه، مردم هم ترجیح میدن، درد دل هاشون رو با موبایل و کامپوتر تایپ کنن و توی فضای خیلی شلوغ مجازی به حال خودش رها کنن، تا حرف های ناگفتشون به چشم کلی آدم توی دنیا برسه و منتظر لایک و کامنت بمونن.
دوره زمونه عوض شده ولی هنوزم هستن کسایی که با لمس و بوی کاغذ، با قدم زدن توی یه پیاده روی خلوت زیر نم نم بارون، کنار برگ های پاییزی که فرش شدن روی زمین، با نوشتن کلمه ها روی برگه ها، با خوندن شعر و گوش دادن به دکلمه ها، حال دلشون خوب میشه.
فعلن خوشبختانه این دلخوشی های کوچیک رو داریم البته امیدوارم محیط زیست سالم بمونه، شاید تا چند نسل دیگه محیط زیست هم مصنوعی بشه، نسل های بعدی نه تنها تصوری از خاله و عمه و عمو و دایی ندارن حتی شاید برف و بارون و درخت رو هم درک نکنن، دیگه کاغذی نباشه که بچه ها مشقاشونو روش بنویسن، دیگه برفی نیاد تا باهاش آدم برفی درست کنن، چه نسلی بشه نسل های بعدی.
یه زمانی یادم میاد مردم برای قوم و خویشی که توی یه شهر و شهرستان دیگه ای داشتن نامه می نوشتن و کاغذ نامه رو می گذاشتن داخل پاکت نامه و با آب دهن تمبر رو می چسبوندن روی پاکت و بعد مینداختنش داخل صندوق پست و کلی منتظر می موندن تا جواب نامه برسه...

بگذریم، خلاصه می خوام بگم که اون وقتا وسایل ارتباط جمعی کم بود ولی مردم بیشتر با هم در ارتباط بودن و برای رفع مشکلات هم دیگه کلی تلاش می کردن اما الان با این همه وسایل ارتباطی مجازی و واقعی ارتباط آدما با هم سرد و کمرنگ شده، دیگه خبری از اون دورهم جمع شدنا دوره سفره هفت سین و سفره ی افطار نیست، اصلن دیگه سفره ای نیست که دورش کسی جمع بشه.
تکنولوژی هر روز داره پیشرفت میکنه و آدما هر روز از هم دورتر میشن نمی دونم آخرش به کجا ختم میشه این روند زندگی، البته اگه بشه اسمشو گذاشت زندگی.
دارم مثل پیرمردهای نود ساله حرف می زنم، منم پیشرفت و رو به جلو حرکت کردن رو دوست دارم اما باید حواسمون به خودمون هم باشه، باید هوای دلمون رو داشته باشیم، پیشرفت می کنیم که راحت تر زندگی کنیم اما اگه حال دلمون خوب نباشه فایده نداره
تکنولوژی داره کاری میکنه، آدما با آسایش بهتری زندگی کنن، ولی حواسش به آرامش ما نیست!
اگه همیشه با ماشین و قطار و هواپیما میریم سفر خب یه وقتایی یه مسیر قشنگ رو پیاده بریم و آسمون رو تماشا کنیم، بعضی وقتا اونقدر با شتاب زندگی می کنیم که انگار داریم با تموم دنیا رقابت می کنیم و
می خوایم از مسابقه عقب نمونیم غافل از این که چند کیلوتر عقب تر خودمون رو جا گذاشتیم و وقتی از نفس بیفتیم، تازه می فهمیم بعد از این همه دویدن یه چیزی کم داریم
پیشرفت تکنولوژی اونقدر حواسش به تنهایی ما آدما هست که رباتی درست میشه، که وقتی تنها بودیم ما رو بغل کنه، نمی دونم چی بگم، ولی چرا باید به جای بغل کردن هم نوع خودمون، یک ربات رو در آغوش یگیریم، آدما بد شدن؟ یعنی آدما اینقدر از هم نوع خودشون زخم خوردن که به فکر درست کردن، همچین وسیله ای شدن؟
دیگر نگران شکسته شدن قلبتان نباشید، ما همیشه و همه وقت شما را در آغوش می گیریم، ما هیچ وقت شما را ترک نخواهیم کرد، به ما اعتماد کنید.
یه کم بیشتر مراقب حال دلمون باشیم اگه حواسمون به خودمون و دلمون نباشه شاید حواسمون به هیچ کس دیگه هم نباشه، منم خیلی وقتا حواسم به خودم و دلم نیست.
الان هر کدوم از ما شدیم یه سری آدم تنهای تنها وسط کلی آدم دیگه مثل خودمون و من معتقدم تا راه حل اساسی برای این حجم از تنهایی برای این همه انسان تنها پیدا نکردیم شاید بهتر باشه انسان جدیدی رو به این دنیا دعوت نکنیم
فکرشو بکنید دنیای آینده، دنیایی که بیشتر کارها رو یک سری ربات قرار باشه انجام بدن شاید دنیای ترسناکی بشه ربات هایی که ممکنه یه وقتی بر علیه انسان شورش کنند انسانی که از روز ازل تا الان زشت ترین، بدترین و فجیع ترین کارهایی که به فکرتون میرسه و نمی رسه انجام داده، شاید اصلا بهتر باشه یواش یواش کنترل تموم دنیا رو بسپاریم به دست ربات ها و اونا از این فرصت خیلی بهتر از انسان استفاده کنند
انسان بهتر است یا ربات؟
دنیا بدون انسان میتونه جای قشنگ تری باشه
عادت به زیاده گویی و زیاده نویسی ندارم ولی این دفعه زیاد نوشتم، تموم این حرفایی هم که نوشتم، همه شما بهتر از من می دونید فقط خواستم یه کم ذهنمو خلوت کنم، خواستید بخونید، نخواستید هم نخونید، ولی خب چون الان نهر آب کنارم نیست این کلمه ها رو توی این فضای خیلی شلوغ مجازی به حال خودش رها می کنم باشد که شاید یک نفر به یاد خودش بیفتد و به ملاقات دلش برود.
این هم شعری ازهوشنگ ابتهاج تقدیم به شما:
بنشینیم و بیندیشیم
این همه با هم بیگانه
این همه دوری و بیزاری
به کجا آیا خواهیم رسید آخر؟
و چه خواهد آمد بر سر ما
با این دل های پراکنده؟
جنگلی بودیم
شاخه در شاخه همه آغوش
ریشه در ریشه همه پیوند
و اینک، انبوه درختانی تنهاییم.