گاهی وقتها، باید به خودت بگویی: «نه، من دیگر نمیتوانم این درد را تحمل کنم». باید به خودت بگویی که شاید هیچ چیز ارزش این همه زخمخوردن را نداشته باشد. این جمله که همیشه در ذهنم بود، هر روز بیشتر به معنای واقعیاش پی میبردم: «من تنها موندن رو ترجیح میدم به دوست داشتن آدم اشتباهی.»
در دنیایی که همه از عشق میگویند، من به این فکر میکنم که شاید تنها بودن، امنترین انتخاب باشد. شاید در این تنها بودن، در این سکوت، در این فاصلهای که میان من و آدمهاست، بتوانم کمی آرامش پیدا کنم. دیگر نمیخواهم با کسی باشم که نمیتواند مرا درک کند. نمیخواهم دوباره قلبم را به کسی بسپارم که تنها چیزی که از آن میسازد، شکستن است.
شکستنها همیشه از جایی شروع میشوند که فکر میکنی کسی قرار است درکت کند. فکر میکنی کسی قرار است گوش دهد، کسی که برای تو بودن، برای بودن در کنار تو، اهمیت دارد. اما وقتی که آن آدم اشتباهی وارد زندگیات میشود، نمیدانی که هر لحظهاش یک نقطه آغاز است؛ نقطه آغاز دردهایی که هیچوقت برایشان آمادگی نداری. آدمهای اشتباهی به تدریج، به آرامی، کاری میکنند که خودت را در آینه نبینی. کاری میکنند که دیگر نتوانی به چشم خودت نگاه کنی.
آنها کاری میکنند که به مرور زمان، شک کنی به همه چیز؛ به احساساتت، به حرفهایت، به انتظاراتی که از خودت داشتی. کاری میکنند که به تدریج هر آدم درست را که وارد زندگیات میشود، با چشم شک ببینی. حتی وقتی که در نگاهشان صداقت است، وقتی که در رفتارشان مهربانی و دلسوزی وجود دارد، باز هم یک گوشهای از دلات به آنها مشکوک است. چون آن آدم اشتباهی به تو آموخته است که ممکن است هر کسی که به تو نزدیک میشود، دوباره به تو آسیب بزند. شاید هیچ چیز در زندگی برای من بیشتر از این احساس ناتمامی دردناک نبوده باشد: ترس از اینکه همیشه در رابطهای اشتباه باشی، ترس از اینکه هیچوقت نتوانی دوباره کسی را با تمام وجود دوست بداری.
شاید برای بسیاری، این تنها یک احساس در میان لحظات شک و تردید باشد، اما برای من این حس، یک زخم عمیق است که هنوز هم از آن خون میریزد. هیچ چیزی در دنیا بدتر از این نیست که قلبت در دست کسی باشد که هیچوقت ارزش آن را نداشته باشد. و وقتی که این ضربهها را میخوری، آن وقت است که در دلات چیزی میشکند که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد.
همه چیز به نظر یک بازی میآید. روابط، کلمات، وعدهها... اما وقتی که به این بازیها وارد میشوی، وقتی که خودت را به دست کسی میسپاری که اشتباه است، میفهمی که برای همیشه دچار تغییر خواهی شد. و وقتی که تغییر میکنی، دیگر هیچ چیزی همانند قبل نخواهد بود. دیگر نمیتوانی به کسی که درست است نگاه کنی و بگویی: «این آدم مرا درک میکند». چون دلات پر از شک و ترس از دوباره زخمی شدن است.
شاید برخی بگویند که انسانها برای هم ساخته شدهاند. اما من برای خودم ساختم. شاید زمانی برسد که کسی بیاید و این ترسها را از من بگیرد، کسی که بتواند نشان دهد که عشق واقعی هنوز هم وجود دارد. اما تا آن روز، من تنها بودن را انتخاب میکنم. حداقل در این تنهایی، دیگر هیچکس نمیتواند وارد شود و قلبم را بشکند.
وقتی به این فکر میکنم که چه کسانی را وارد زندگیام کردهام، گاهی خودم را سرزنش میکنم. چرا اینقدر عجله کردم؟ چرا به آدمهایی که هیچوقت برای من نبودهاند، فرصت دادم که بخشی از روحام را تسخیر کنند؟ اما حالا که به عقب نگاه میکنم، میفهمم که شاید تنها بودن، بهترین راه است. شاید دیگر هیچکس نمیتواند آنطور که باید، مرا دوست داشته باشد. شاید دیگر هیچکس آنقدر ارزش نداشته باشد که من دلم را به او بسپارم.
شاید همیشه اینطور باشد. شاید همیشه باید تنها بمانم. اما چیزی که یاد گرفتهام این است که در این تنهایی، میتوانم خودم را پیدا کنم. میتوانم دوباره آن کسی شوم که بودم قبل از اینکه آسیب ببینم، قبل از اینکه قلبم زخمی شود. شاید در این تنهایی، یک نوع آزادی هست؛ آزادی از همه ترسهایی که آدمهای اشتباهی به من آموختند.
به خودم میگویم که همیشه بهتر است تنها باشم تا اینکه دوباره در دام یک رابطهی اشتباه بیفتم. شاید هیچوقت نتوانم دوباره کسی را مثل قبل دوست داشته باشم، اما این تنهایی را به آن دردهای بیپایان ترجیح میدهم. شاید یک روز کسی بیاید که بتواند آن زخمها را درمان کند، اما تا آن روز، من با خودم کنار میآیم. چون دیگر نمیخواهم به کسی اجازه بدهم که دوباره دلم را بشکند.
و حالا، وقتی به خودم نگاه میکنم، تنها چیزی که میتوانم بگویم این است: «من میتوانم با این تنهایی زندگی کنم. بهتر از این است که به کسی که اشتباه است، قلبم را بدهم.»