من در حدی نیستم که بخوام از و علایق و نیتها و غیرهام بگم، ولی علی الحساب این یک پست رو در این زمینه از من قبول کنید :)
از وقتی که یادم میاد، همیشه مینوشتم. راجع به هرچیزی که فکر کنید؛ از نوشتن داستان و شعر وقتیکه هنوز سواد نداشتم، تا نوشتن تمام افکار و رویدادهای روزمره در اواخر دوره دبیرستانم.
سرگرم شدن با کلمات، چه به صورت خوندن و چه به صورت نوشتن، همیشه آرومم میکنه. اما این اواخر دیگه حال و حوصله نوشتن روی کاغذ رو ندارم. حس میکنم به خاطر استفاده خیلی زیاد از شبکه های مجازیه که به این مشکل دچار شدم :( واسه همینم چند وقتیه که دارم فکر میکنم یه اکانت توییتر بسازم و هم با خوندن توییت ها سرگرم بشم و هم خودم رو ترغیب کنم که افکار نانوشته ام رو در قالب توییت بنویسم. از طرفی، تقریبا یکی دو سالی میشه که چندتا از نویسنده های تاپ ویرگول رو از طریق گوگل دنبال میکنم.( مثل شکیبا شاملو و مریم شهریاری) و هرچقدر کیفیت محتوای ویرگول رو با باقی بلاگ ها و شبکه های اجتماعی مقایسه کردم، به نظرم اومد که اینجا برای آدمی مثل من بهتره.
برای من تصمیم گرفتن خیییلی سخته! خیلی زیاد چون همیشه مغزم پر از فکرهای بیشماره؛ تا حدی که افکار دیروزم رو یادم نمیمونه! خلاصه با اینکه خیلی دوشوار بود ولی بالاخره امشب اکانت ویرگولم رو ساختم :)))
امیدوارم که این اکانت باعث بشه دوباره فکرای مهمم رو بنویسم و حالم خوب بشه.
مرسی که خوندید.