کافی بعداز ظهر یک دور ساده توی شهر بزنیم یا اصلا در ارتباطات روزانه یکم عمیق تر شنا کنیم آن وقت متوجه یک بیماری همه گیر می شوایم.
یک بیماری خاص ، یک بیماری که از روز اول هیچ کدام از ما نداشتیم .بیماری که بالاتر از قند و کزاز و سل همه ی وجودمان فرا گرفته و تا اعماق وجودمان پایین رفته حتی تا میتوکندری های لعنتی.
بیماری خاص بودن . بیماریی که نه تنها ظاهر که داخل آدمم می پوساند.
اطراف ما پر شده از آدم هایی که می خواهند نشان بدهند خاص هستند و تک, اونم به هر شکل و قیمتی ,حتی به قیمت اینکه جلوت کله خودشان را بکنند. پر شده از آدم هایی که هشتاد تا کلاس همراه هم جلو می برند تا خاص بشوند یا یک شاتل فضایی میخرند و بخودشان می بندند تا توی خیابان تو چشم های تو زل بزند و به هزار زبان بی زبانی بهت بگن من خاصم .
اینقدر آدم خاص اطرافمان دیدیم که دلمان برای آدم ساده تنگ شده ، آدم های که نه به رنگ خورشیدن و نه به رنگ ماه ,بلکه بدون رنگ هستند . آدم هایی که این روزا خیلی کم دیده می شوند و شایع است که منقرض شدند یا به سیاره ایی دیگر کوچ کردند .بهرحال اگر صدای ما را می شنوید لطفا برگردید...
شما دوستان را نمی دانم ولی من که دکمه خاص بودنم خاموش کردم حداقل سعی میکنم که دیگر خاص نباشم .شاید وقت آن رسیده که کمی هم برای دل خودمان زندگی کنیم .