فراموشی

يه كانال خصوصی تو تلگرام ساخته بودم از حرفات، قول هات.. قربون صدقه هات، درد دل هات.. گِله هات، صدای خنده هات. هرچيزي كه تو صحبت هامون برام شيرين بود رو ميفرستادم اونجا. ميدونم تو هيچ وقت فكرشو نميكردی كه من فقط از صداهايی كه تو صحبت هاي روزمره مون برام ميفرستی يه كانال بسازم برات. كار من مدام اين بود كه تو ترافيك گوشيم رو داشبورد باشِهو برم از اولِ كانال گوش كنم حرف هات رو. يا روزهايی كه با مترو برميگردم كنار پنجره هدفونم رو گوشام باشه و هر از گاهی وسط موزيك هام برگردم تو كانالتو مرور كنم لحظه هايی كه باهات داشتم رو

امروز، بعد چند وقت بالاخره تونستم پاك كنم كانالت رو.. نميتونی تصور كنی چقدر كار سختی بود.. خودم هم باورم نميشد فوبيای كانالی رو پيدا كنم كه عجيب باعث آرامشم بود. حالا تو نيستی، كانالت هم نيست اما حرفهات.. صدای خنده هات و قول و قرارهات ميپيچن تو گوشم هنوز.. انگاری كه تو براي من قرار نيست هيچوقت، هيچوقت فراموش بشی