با هزاران امید و آرزو، دانشگاه را به مقصد جایگاه خود در دنیا ترک کردم. تصمیم خود را گرفته بودم، آدم دکتری خواندن نبودم و این قبا زیادی بر تنم زار میزد. کولهپشتیام را بستم، بر دوش انداختم و به دنبال کار از درب دانشگاه خارج شدم.

سکانس اول: رزومه بنده را که دیدهاید، فارغالتحصیل دانشگاه شریف هستم و شش سال از عمر گرانقدر خودم را در این دانشگاه گذراندهام. مقالهای هم هرچند اندک ولی در ژورنالی خارجکی دارم.
متوجه منظورتان میشوم منتها کاری که شما پیشنهاد دادهاید حقوقش کم است.در ضمن اپراتور میخواهید که در قاموس بنده اصلا نمیگنجد.
سکانس دوم:
- سلام. کجا باید برای مصاحبه بروم؟
+ بفرمایید طبقه پنجم.
- سلام.
+ سلام.خودتان را معرفی کنید.
...
بعد از مکالمه چنددقیقهای با نماینده شرکتی که هم نامی دارد و هم نشانی و شاهراه گذر من به آرمانشهر دانشبنیان است، با این واقعیت روبرو شدم که اینجا نیز آسمان همان رنگ قبلی را دارد.
میتوانی چک nمیلیونی بهعنوان تضمین بدهی؟
میتوانی شش صبح از خانه بیرون بزنی و شش عصر به خانه برسی؟
میتوانی علاوه بر ساعت کاری ماهیانه 20-30 ساعت اضافهکار بمانی؟
میتوانی ضمانت بدهی درس نخوانی و به مدت 4-5 سال خارج نروی ؟
میتوانی در شرایط سخت کارکنی؟
...
وای از اینهمه تبصره برای کار!
اما من تصمیم خودم را گرفته بودم و باید هر طور شده این کار را حتی با تمام ناملایماتش انجام میدادم.
نکتهای که خیلی نظرم را به خود جلب کرد انجام کارهایی توسط مدیران بود که معتقد بودند در جامعه کارآفرینی و کارمندی بد است وجود آن، اصلا زشت است اگر کسی آن را انجام دهد(!).اما...