شروع مجدد

هربار که فکر نوشتن مجدد در بلاگ شخصی خودم به سرم می‌زد، به مسیر پر پیچ و خم خرید یک هاست و دامنه، ساخت یک وبسایت وردپرسی با یک قالب زیبا فکر می‌کردم و دروغ چرا؟ در میانه مسیر و خیال‌پردازی، خودم هم خسته می‌شدم.
یادم هست وقتی برای اولین بار در سوم راهنمایی، وبلاگ خودم را راه‌اندازی کردم به هیچگونه کسب درآمدی از این راه فکر نمی‌کردم. تنها دغدغه‌ام داشتن بهترین وبلاگ با بهترین قالب و بهترین نوشته‌ها بود.

آن زمان تجربه‌های متفاوت و جدیدی در زندگی شخصی‌ام داشتم که با گذر زمان تبدیل به تجربه‌هایی کلیشه‌ای شده است. یادم است آن زمان می‌خواستم با نوشته‌هایم به شخصی نزدیک شوم که البته تجربه‌ای ناموفق بود. خیلی هم خوب می‌نوشتم! (البته از نظر خودم و اطرافیانم). تا هک شدن بلاگفا، نوشتن در وبلاگم را ادامه دادم، اما بعد از آن رفته رفته نوشتن را کنار گذاشتم! یا بهتر است بگویم نوشتن به صورت عمومی را کنار گذاشتم.

سال‌ها گذشت و من بدون اینکه به پیشینه‌ی وبلاگ‌نویسی‌ام فکر کنم، پس از سختی‌های متعدد به عنوان یک کارشناس تولید محتوا در شرکتی استخدام شدم و بعد از 10 ماه فعالیت، یادم هست روبه‌روی مدیرم نشسته بودم و او از مزیت‌های کار در شرکت‌های کوچک با من حرف می‌زد و پیشنهاد داد بر روی پرسونال برندینگ خودم کار کنم و حضور در شبکه‌های اجتماعی را جدی‌تر پیگیری کنم.
یادم هست گوشه‌ی کاغذی که معمولا با خودم در جلسات می‌بردم نوشتم "پرسونال برندینگ" و آن کاغذ را تا زمانی که استعفا دادم، هیچ وقت دیگر نگاه نکردم. (یا بهتر است بگویم با گذر زمان و بالا رفتن حجم کاری‌ام زمانی برای بررسی کاغذهایی که در جلسات متعدد با خودم می‌بردم، نداشتم).

حالا که وقت آزادتری دارم و تنها برای شرکت در مصاحبه‌های کسالت بار از خانه خارج می‌شوم، دلم برای نوشتن تنگ شده و امروز که دوباره پستی در لینکدین دیدم که در مورد پرسونال برندینگ صحبت می‌کرد به این فکر کردم که برای یکبار هم که شده کمال‌گرایی‌ام را کنار بگذارم و بنویسم، بدون اینکه فکر کنم چند کلمه نوشته‌ام و اگر این محتوا را برای یک پروژه می‌نوشتم، چقدر کسب درآمد کرده بودم.