ویرگول
ورودثبت نام
م درجزی
م درجزیمن ام و این قلم که راحت می چرخد... نجوایی آرام،پرسه ای عاشقانه میان ِ واژه ها،درد دل یا زمزمه ی مردی میانسال که پایان ، در سرشت ِ هر آغازش آواز می خواند آواز می خواند آواز ...
م درجزی
م درجزی
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

من استاد ِ رفتن ام ... رفتم از یاد ِ خودم


این جا ، آن جا !

بهار یا پاییز ، تابستان یا زمستان

خورشید باشد و آفتابی، دل گرم ِ خودم باشم

باران که ببارد ، غرق ِ اندیشه ی خودم باشم


زمستان می روم به خواب ... دور از همه

که در گوشه ای دنج،

کنج ِ غار ِ خودم باشم


شب ها کنار ِ خودم

تا صبح هم آغوش ِ من

میان ِ بارش و بازی ستاره ها ، گم شده در رویای خودم باشم...


آسمانِ آبی ... پرواز و پریدن ها را عاشق ام

یعنی در هوای برهنه ، ترانه ی سودایی ِ پریدن را

بر بام های بلند ِ آسمان ِ خودم باشم


چون دایره ای چرخان

در مرکز ِ کهکشان ِ خویش

گردان ِ مدار ِ ثقل ِ خودم باشم


این جا در تنهایی ام، بی نیاز به پنهان کردن ِ عشق ... عادت کنم به خودم

که همه عمر، کنار ِ خودم باشم!


برای قدم زدن از خودم گاهی بیرون می زنم

همه ی خودم را با من می برم

به آنجا که خودم باشم.


م درجزی



۱۵
۵
م درجزی
م درجزی
من ام و این قلم که راحت می چرخد... نجوایی آرام،پرسه ای عاشقانه میان ِ واژه ها،درد دل یا زمزمه ی مردی میانسال که پایان ، در سرشت ِ هر آغازش آواز می خواند آواز می خواند آواز ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید