ای شبهای بلند،
پناه ِ امن ِ لحظههای شکسته در بیکران ِ سکوت ، ردّ ِ عشق چون موجی گریزان، بر ساحل ِ دل نقش میبازد
ای هوس ِ بیپایان، که بوی عطر ِ تو هنوز در هوایم است. تو را در آغوش ِ خیال می بینم ، و از لبانت قصههای ناگفته میخوانم
پچ پچ ِ آرام ِ نسیم، تنها زبان ِ من
عبورات همیشه و هنوز بر خاطرههایم ...
بیا، که شبهای تار به رنگ ِ غم ِ نبودنات میگریند، و ماه بر قامت ِ اندوه سایه کشیده است ، بیا تا که صبح هم بیاید
و سایه به شب جا بماند ، سایههایی که همه تکرار ِ سرگردانیاند ... چارهای که به تاریکی می کشاند!
بیا، که شعر به قدمهای تو تمام میشود، و جهان فقط در پرتو ِ روشنای چشمان ِ تو
نه تاریک است
نه بیرحم
م درجزی
دلام خوش است به زبان ِ دل ، که نسیم ِ خاطرهها را در گوشام زمزمه میکند
هر واژه، گویی دری به باغ ِ خیال باز میکند، و هر جمله، پُلیست بر رود ِ آرام ِ احساس.
قدم میزنم و از سایههای غم میگذرم ... رو بهسوی روشنای ِ عشق، به دنیای کلام ، با قلم و واژهها به همراه ِ رویاها