رودی زلال
آبراهی برای تشنگان
آینه ای روشن ، از رقص ِ آبی ِ آسمان
که لحظه لحظه آهنگ ِ موزون ِ آرزو را ، بر موج هایش می بُرد ...
اما سدها بر شانه ها نشستند
صدا بر سنگ ها شکست
و قطره قطره امید در دل ِ خاک پنهان شد
تشنگی بر لب های خسته ی انتظار ترک انداخت
و سایه ی سکوت ، چون ابر ِ تیره ی بی باران ، بر سر ِ خشک ِ دشت ها ...
اما اکنون
هنوز و همچنان
در دل ِ گرمای زمین ، زمزمه ای آرام جاری ست
ترانه ی عشقی که ذره ذره سنگ را می ساید و راهی تازه می جوید .
روزی دوباره
این رود ِ بسته ، از دل ِ تاریکی با خروش ِ خود می جوشد
دیواره های سخت را می شکند تا رهایی ...
در برابر ِ چشم ها می گسترد ... چون دریا
دریای عشق
که آغوش بر همهی پریان ِ خسته میگشاید
م درجزی