ویرگول
ورودثبت نام
م درجزی
م درجزیمن ام و این قلم که راحت می چرخد... نجوایی آرام،پرسه ای عاشقانه میان ِ واژه ها،درد دل یا زمزمه ی مردی میانسال که پایان ، در سرشت ِ هر آغازش آواز می خواند آواز می خواند آواز ...
م درجزی
م درجزی
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

مات ِ سکوت و خروش ِ عشق

رودی زلال

آبراهی برای تشنگان

آینه ای روشن ، از رقص ِ آبی ِ آسمان

که لحظه لحظه آهنگ ِ موزون ِ آرزو را ، بر موج هایش می بُرد ...

اما سدها بر شانه ها نشستند

صدا بر سنگ ها شکست

و قطره قطره امید در دل ِ خاک پنهان شد

تشنگی بر لب های خسته ی انتظار ترک انداخت

و سایه ی سکوت ، چون ابر ِ تیره ی بی باران ، بر سر ِ خشک ِ دشت ها ...

اما اکنون

هنوز و همچنان

در دل ِ گرمای زمین ، زمزمه ای آرام جاری ست

ترانه ی عشقی که ذره ذره سنگ را می ساید و راهی تازه می جوید .

روزی دوباره

این رود ِ بسته ، از دل ِ تاریکی با خروش ِ خود می جوشد

دیواره های سخت را می شکند تا رهایی ...

در برابر ِ چشم ها می گسترد ... چون دریا

دریای عشق

که آغوش بر همه‌ی پریان ِ خسته می‌گشاید

م درجزی

۱۰
۲
م درجزی
م درجزی
من ام و این قلم که راحت می چرخد... نجوایی آرام،پرسه ای عاشقانه میان ِ واژه ها،درد دل یا زمزمه ی مردی میانسال که پایان ، در سرشت ِ هر آغازش آواز می خواند آواز می خواند آواز ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید