ویرگول
ورودثبت نام
م درجزی
م درجزیمن ام و این قلم که راحت می چرخد... نجوایی آرام،پرسه ای عاشقانه میان ِ واژه ها،درد دل یا زمزمه ی مردی میانسال که پایان ، در سرشت ِ هر آغازش آواز می خواند آواز می خواند آواز ...
م درجزی
م درجزی
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

غروب ِ خسته ی پاییز

گرگ و میش ِ آسمان

غم ِ غروب،

درخشش ِ رعد و برق

و عطر ِ نم نم ِ باران که پیچیده

از میان ِ پنجره ...

من اما

روی آن صندلی ِ چوبی ِ قدیمی بـُهتم نبرده

پشـت ِ پنجره نیستم

دریچه را نگشوده ام

و نگاهم به طنازی ِ پرده ی حریر و دست ِ نوازشگر ِ باد نیست

من

زیر ناودان ِ قدیمی،

حواسم به صدای چک چک ِ قطره های باران ِ پاییز نیست.

...

در این خانه ی خاموش

با دیوارهایی که خاطره ها بلعیده اند

و پنجره‌ای که عمری ست

رو به سوی هیچ باز نمی‌شود

من ام

در پاییز ِ خیال ِ این اتاق ِ سرد

و جسم ِ بی جان ِ چند واژه ی قشنگ

باقی مانده از یک احساس

و یا ته مانده ی شعری بلند ...

شاید

و یا شاید به صدای خش خش ِ برگ های دل مرده میان ِ واژه ها

کسی از ماورای رویا بیاید

با دستانی گرم

برق ِ نگاهی مهربان

و کلامی آشنا ...

من ام

که فقط خیال را کلمه به کلمه ، مِن مِن می کنم!

م درجزی

پاییز
۸
۲۴
م درجزی
م درجزی
من ام و این قلم که راحت می چرخد... نجوایی آرام،پرسه ای عاشقانه میان ِ واژه ها،درد دل یا زمزمه ی مردی میانسال که پایان ، در سرشت ِ هر آغازش آواز می خواند آواز می خواند آواز ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید