گرگ و میش ِ آسمان
غم ِ غروب،
درخشش ِ رعد و برق
و عطر ِ نم نم ِ باران که پیچیده
از میان ِ پنجره ...
من اما
روی آن صندلی ِ چوبی ِ قدیمی بـُهتم نبرده
پشـت ِ پنجره نیستم
دریچه را نگشوده ام
و نگاهم به طنازی ِ پرده ی حریر و دست ِ نوازشگر ِ باد نیست
من
زیر ناودان ِ قدیمی،
حواسم به صدای چک چک ِ قطره های باران ِ پاییز نیست.
...
در این خانه ی خاموش
با دیوارهایی که خاطره ها بلعیده اند
و پنجرهای که عمری ست
رو به سوی هیچ باز نمیشود
من ام
در پاییز ِ خیال ِ این اتاق ِ سرد
و جسم ِ بی جان ِ چند واژه ی قشنگ
باقی مانده از یک احساس
و یا ته مانده ی شعری بلند ...
شاید
و یا شاید به صدای خش خش ِ برگ های دل مرده میان ِ واژه ها
کسی از ماورای رویا بیاید
با دستانی گرم
برق ِ نگاهی مهربان
و کلامی آشنا ...
من ام
که فقط خیال را کلمه به کلمه ، مِن مِن می کنم!
م درجزی