تو را می‌بینم
در هر آغاز و در هر پایان
حضور ، شور و معنا و غیاب ، سکوت و هیچ
تو را می بینم
در مکثی زیبا میان ِ دو نفس
جایی که زمین آرام می‌گیرد
و آسمان
و شب و ستارهای آسمان به تصویر ِ یاد ِ تو روشن می‌شوند ...
واژه‌ها پیش از آن‌که همچون برگ های رقصان بر زبان ِ باد بیایند
در پناه ِ حضور ِ تو مأوا دارند
و سکوت، تنها پرده‌ای‌ست
که صدای تو از ژرفایش سر برمی‌آورد ...
ای فاصله‌ی زنده میان ِ باران‌ها و بادها
ای که نام ات در هیچ مرزی نمی‌گنجد
بودن ِ جاودان ات به دلدادگی ، تکرار ِ تکرار ِ تکرارها نیست
تپش های پنهان ِ جان است و جهان
م درجزی
