یک به یک ، سی و دو ساز ِ الفبا را پی در پی کوک میکنم و به صدا درمیآورم
آینه ی دل ، همزمان از طپش ِ ضربه ها و حرف ها ، موسیقی و شعر می سازد ...
هوای واژهها مثل ِ دمیدن در آتش ِ خاموش است _ شراره ای از خزانه ی بی انتها
به تاریکی ِ خواب، نور می پاشد
شعلهای تازه ، گُر میگیرد و تیرگی را روشن میکند
آتش ِ عشق را با چشم ِ دل می سوزم ...
لحظه را به نوشتن پیوند می زنم
تا کلمه معنا شود
و زندگی آغاز کند
.
.
.
_ برای ات شعر می سرایم ... می خوانم و می رقصم
اما نه با ساز ِ ناکوک ِ روزگار
که با ترانه ی موزون ِ ...
براستی می خوانم و می رقصم،
یا از درد
به خود می پیچم!
م درجزی