به لرزش ِ دل، در نخستین نگاه قسم
حقیقتی در هر تپش ، در هر آه ِ بیپایان
قسم به سکوتی که پس از شنیدن ِ نامت بر دلم نشست
قسم به مهتاب ِ ماه که بیقرار است تا سایهات را بر دیوار بیابد
قسم به خواب ِ نازک ِ ستارهها در خلوت ِ شب
و روشنای ِ آغاز ِ صبح که بیتو رنگ نمیگیرد
تصویری که در آینهی هر صبح، چهرهات را بازمیتاباند
و در نبودنات ، همهی عالم خاموش میماند
قسم به انحنای آسمان به ابرهای خستهی سرگردان
قسم به باران که هر قطرهاش نام تو را زمزمه میکند تا رودی جاری شود
از سکوت ِ کوهها بگذرد و به هیاهوی امواج ِ دریاهای خروشان برسد
به من بگوید: نغمهی تو فراتر از جهان است
از ژرفای جان تا سطح ِ نگاه ...
قسم به پیچ و تاب و تکانهی عشق که قلم را به رقص میآورد
قسم به هر کتاب ِ نیمهخوانده که در حاشیهاش ردّ اندیشهی توست
همان که در غیاب ِ تو
هزاران بار در ذهنم تکرار میشود و تکرار می شود ...
به غریبی قسم
که همهی جادهها بیتو بیراههاند
تو نه تنها آوازهی جهان
که پیمان ِ جاودان ِ جانی.
م درجزی