وقتی گل،عطر ِ نگاهش را
به جان ِ خسته ی پاییز می سپارد
هوای برهنه، ترانه ی سودایی ِ شکفتن را
در اشتیاقی تب آلود
بر بام های بلند ِ آسمان
می سوزد .
هر لحظه
بر دریچه ی پنجره
هوای نفس کشیدن ِ عطر ِ تو را دارم
که ندارم ات
ندارم ات و در سکوت ِ باران
صدای تو
چون مهتابی پنهان
بر شانههای خستهام میریزد
هر قطره
که فرو میافتد
یاد ِ تو را
به خاک ِ دلتنگی میسپارد
و من
در هجوم ِ بیقراری ها
هنوز و همچنان
به روشنای نگاهت
پناه میبرم
و جهان
در سکوت ِ بیپایانش
نبودنت را
به گوش ِ من
زمزمه میکند ...
م درجزی