خاموشی
پردهایست بر چهرهی جان
که در پس ِ آن، لرزشی پنهان میتپد.
صداها
فریادها
زمزمهها و واژهها
سنگها و مکثها
آغازها
ازلها، ابدها ...
همه فرو مینشینند
تا حیرت ِ خاموش ِ عشق بماند
حیرتی که در سکوت، خروشی جاودانه میپروراند.
"در ژرفای دل
آتشی بینام میخروشد
بیآنکه زبان توان ِ گفتن داشته باشد."
شگفتی ِ حضور
چون برقی ناگهانی در شب ِ بیستاره
همهی اندیشهها را به سکون میکشاند
و آنگاه، در این بیحرکتی ِ شگرف
معنای عشق آشکار میشود:
در هر واژه در هر کلام
در شعر
در آواز ...
در لرزش ِ خاموش ِ روح
که خود، سرود ِ بیپایان ِ بودن است.
م درجزی