باغی پر از میوههای حضور
و برهوتی تشنه که تنها ، باد در آن میوزد
دو جهان ، دو راه ، دو فلسفه
و من ام ، رهسپار ِ این هر دوراه ِ راز آلود ِ دل
باتوئیسم و بی توئیسم
باتوئیسم بهشت است و
دوزخ ،
بیتوئیسم
باتوئیسم، آیین ِ روشناییست؛
هر صبح با نامت آغاز میشود و هر غروب با نگاهت آرام میگیرد و جهان، در سایهی حضور ات،
بهشت ِ ممکن میشود.
بیتوئیسم، مکتب ِ سکوت است؛
راهی که به هیچ ختم میشود و جایی ست که حتی ستارهها بی فروغ اند و هر نفس، باری
بر شانههای بیپناهی.
با تو، عقل و دل همصدا و بی تو، منطق هم به پوچی میرسد ....
باتوئیسم، باغ ِ روشن ِ من
که هر شاخهاش به نام ات شکوفه میدهد و حضور ِ تو، بهشت را در جانم مینشاند
بیتوئیسم، کوره راهی تاریک،
که هر گام اش به هیچ میرسد و غیاب ِ تو، دوزخی از سکوت میسازد
با تو، حتی سکوت ترانه بود و بیتو،
هیچ.
م درجزی