ویرگول
ورودثبت نام
مسعود ملک ثابت
مسعود ملک ثابت
مسعود ملک ثابت
مسعود ملک ثابت
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

حسین وارث آدم

می گویند از دیانت در محافل عمومی زیاد حرف نزنید چون ممکن است مخالفین شما در بحث دینی از نظر کاری هم با شما قطع رابطه کنند ، آخر مگر می شود از حسن سخن نگفت ؟ تمام خرت و پرت دنیا و این کسب و کار های پوشالی به فدای تار مویش، این جهان چه ارزشی دارد بدون حسین و آرمان هایش ؟

بدون آزادگی حسین ، بدون عزت نفس حسین ، بدون غیرت حسین ، بدون کرامت و آقایی حسین ، بدون جوانمردی حسین ، این عالم چه ارزشی دارد ؟

به چه درد می خورد عالمی که به چنان حیوان درنده ای تبدیل شده باشی که برای مشتی زر و مقام بدری ، و اما نه هر تنی را ، تن بهترین بندگان را ، آن که آماده بود که فدا شود ، اما نه برای خودش ، نه برای آقایی کردن و مقام گرفتنش ، برای تو آماده بود ، آری آماده بود که همه دار و ندارش را بدهد که تو آدم شوی ، تو انسان شوی ، تو به آرامش و آسایش برسی ، و چه کرد حسین ، گفت می خواهمت ای عزیز درنده ، تمام دارایی ام ، دار و ندارم را می آورم و از همه اش می گذرم تا تو بیدار شوی ، تو بفهمی وگرنه همه که دیر یا زود لباس مرگ را به تن خواهند کرد و چه بهتر که من این لباس را برای نجات تو به تن کنم ، تو که از پست ترین موجودات این عالم شده ای ، اینها نمیدانند ، من تو را می شناسم ، اگر پر بگیری و از کف این مرداب به پرواز در بیایی چه می شوی ، سیمرغ می شوی ، اما نه سیمرغ برای تو کم است ، تو چنین بالا می روی که برای توصیف تو اصلا کلمه ای نداریم به جز یک کلمه و آن هم حر است ، پر بکش ای درنده ، حر شو ، که کمتر عابدانی هستند که بوی جایگاه حر به مشامشان رسیده باشد .

حسن آمده بود تمام لشگر کوفه را حر کند ، هزاران شیطان را بمیراند و از نو متولد کند و به پرواز درآورد ، اما افسوس که این شکم بی مقدار چنان از حرام سنگین بود که هرچه میخواستند بپرند ، محکمتر به زمین داغ کربلا کوبیده می شدند ، و تو باز هم برای این کرکسان فربه سرود آزادی می خواندی ، و آنها باز محکمتر به زمین می خوردند و بازهم و بازهم و بازهم ...

آخر حسین سوز این دل آرام نمی گیرد که شمر نمرد ، شمر زنده ماند و عمر جاودان یافت ، شمر زنده ماند اما حسین از میان ما رفت آخر ما چه کنیم که شمر زنده است و تو رفتی ، تو غایب شدی ، آخر مگر می شود این حماسه بدون تو .

تو تا نباشی هر جانی که در مسیر مبارزه با شمر زمان می رود خاموش می شود ، آخر تو نور جان ها هستی .

آه ای حسین قصه ی تو ، قصه درد تو نیست ، تو که رفتی ، پر کشیدی و در آغوش جانان مسروری ، این قصه مرثیه هولناک من است ، منی که به تو نرسیدم تا لحظه پر کشیدن و اکنون که غایبی ، و اکنون که غایبی و من هم پر پرکشیدنم شکسته است ، کاش عباس تو حداقل بین ما بود تا یادمان بدهد پرکشیدن بدون دست چگونه است.

پایان این مرثیه پایان من است آخر تو که انتها نداری ، اقیانوسی هستی که همه را سیراب می کنی ،و اما من شکسته بالی که به آسمان چشم دوخته ام که یا همگام ظهورت شوم یا این بال شکست را در اقیانوست ترمیم کنم ، شاید بتوان با تقلایی چند ، صورت مبارکت را کمی واضح تر ببینم هنگامی که در نزد پرورگارت آسوده و شاداب به سر می بری .

کربلاعاشورااربعینامام حسینحضرت عباس
۱
۰
مسعود ملک ثابت
مسعود ملک ثابت
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید