ما بیدار خواهیم شد. شاید هم بیدار شده ایم... ما خسته ایم... روحمان خسته شده،درد می کند وجودهایمان! از سکوتمان بیزار شده ایم. سر از زیر پتوهای گاهی مخملی گاهی هم سفت وسخت بیرون اورده ایم و به دنبال خورشید میگردیم. شب را سپری کرده ایم. دنبال گرمای واقعی میگردیم میان تمام دستگاه های گرم کننده مصنوعی جهان،ما آفتاب را میطلبیم!گرمای صادقانه، آغوش گرم مادرانه که افلاک را به آغوش کشیده باشد! ما بیش از آنچه فکرش را بکنی پشت پنجره منتظریم این تاریکی برود و چشممان به جمالتان منور شود... نمیدانم شاید نشستن پشت پنجره کافی نیست، اما امان از حرکتهایی که تورا یادمان برد، مشغولمان کرد!امان از این من هایی که متوهمانه دارای دنیایمان شدیم. خاکستری تر از پیش شدیم...
پی نوشت1: فرقی نمیکنه ما چی برداشت میکنیم ولی کافیه که قبول کنیم که منتظر یه اتفاق قشنگیم!
پی نوشت 2:قبول کن که الکی الکی خیلی جاها دویدیم که واقعا نباید میدویدیم...
پی نوشت3:گاهی هم باید چشم به عقبمون ببندیم وفقط بریم جلو!
این چنتا کلمه رو مبینا نوشته و کنار هم ربطشون داده! به قول ما امروزیا :just this!