توی بیوم نوشتم از میان آرزوهایم تنها تو را انتخاب کردم ای آرزوی عالمیان... می دونید این جمله تو خودش عالمی حرف داره...اما خب همه ی ما از حرف های زیادی خسته ایم. دلامون دیدن می خواد، چشیدن می خواد...می خوام از چشیده هام بگم. روزی که ازبین ارزوهای عالم اون رو انتخاب کردم، فکر می کردم که بقیه آرزوهامو یا باید فراموش کنم یا باید بزارمش کنار،اما اون ماه شد تو شب تاریکم و یواش یواش بقیه ارزوهام دارن از اون نور میگیرن وستاره های دورش می شن. کاش می شد به همه فهموند که بالام جان اینی که شده قرص قمر شبهای تار من، قرص قمر تمام هستیه!ماله منه، ماله توعه ماله هممونه... البته بگم اینکه بگیم یه چیزی ماله منه وهمی بیش نیست پس بهتره بگم این قرص قمر همرو مال خودش کرده. تابیده به جان های خسته به سردرگم های تو جاده، به کلافه های کلافه! بهتره بگم اصلا هست که بتابه! حالا اینکه ما خواستیم بهمون چی تابیده بشه قصش یچیز دیگس بالام جان! اینکه من میخوام بهم ظلمت بتابه یا نور، خواست خودمه! آخه خیلی وقتا الکی از لجمون ظلمت رو خواستیم... هممون! مگر استثنا!
پی نوشت1:فکر میکنم که یکی هی داره مظلومانه میگه: قلبتو بسپار به من!
پی نوشت2:بازم خودت میدونی چی میخوای برداشت کنی، من حرف دلمو زدم!
پی نوشت 3:تو تاریک ترین نقاط یه نوری هست که باعث بشه بفهمی اونجاییکه هستی تاریکه!!!!
پی نوشت4:کاش میشد ندای مظلومتو جواب بدم!!!
پی نوشت5: خیلی نوشتم شاید...