خاله

ساعت ۲:۳۰ بعد از ظهر یکشنبه ۲۵ اکتبر، حسش شبیه حس عصر‌های جمعه‌ایه که خاله فرح یواش یواش شروع می‌کرد به جمع کردن وسایلش که برگرده خونه‌ش. دلگیر...

یادمه وقتی می‌خواست بره مستاصل می‌شدم. که اینبار به چه دستاویزی می‌تونم راضیش کنم که بیشتر بمونه. یا اصلا شب رو بخوابه و فرداش از خونه ما بره سر کار. عصرهای جمعه صورت خاله اضطراب داشت. اون موقع درک نمی‌کردم. اما الان درک می‌کنم. می‌گفت باید برم خاله. خیلی کار دارم. خونه به هم ریخته‌ست. اون موقع نمی‌فهمیدم. ولی الان می‌فهمم.

ساعت ۲:۳۰ بعد از ظهر یکشنبه، دارم وسایلم رو جمع می‌کنم که برگردم خونه خودم. وی‌وی داره سعی می‌کنه تمام نمک و بامزگی خودش رو به کار بگیره تا من منصرف بشم. بهش می‌گم باید برم خاله. ناامید از تلاش بیشتر، میاد پایین پاهام وایمیسه دستاش رو باز می‌کنه که بغلش کنم. بغلش می‌کنم. سرش رو میذاره رو شونه‌م. نرمی لپش رو روی گردنم حس می‌کنم. از اینکه هستم خوشحالم. بهش می‌گم خاله وقتی خونه‌م درست شد بیا پیشم بمون. محکم‌تر بغلم می‌کنه. دلم میره پیش خاله فرح. وقتی می‌رسم خونه بهش پیام میدم می‌گم مرسی که یه وقتا می‌موندی پیشمون. قربونم میره میگه بچه خواهر مثل بچه خود آدمه. راست میگه.