کوتاه قده، سی ساله، با افکار مشوش... کریستوف دوست جدید من.
یادمه اون روز خسته بودم. «فاصله» خستهم کرده بود. موضوع فقط دوری از دوستام و خانوادهم نبود. نداشتن درد مشترک با آدمهایی که روزانه باهاشون سر و کار داشتم هم بود. هر چی بیشتر سعی میکردم بهشون نزدیک بشم بیشتر حس دوری میگرفتم. نمیشد بشینی کنارشون از اخبار اخیر کشورت بگی. میگفتی هم نمیفهمیدن چی داری میگی. تازه اصلا گفتنش هم تف سربالا بود. در نتیجه نبود اون آدم خاص که بشینی تو چشماش زل بزنی و هیچی نگی و بفهمتت، من رو خسته کرده بود.
باید یه جوری فعالیت اجتماعی ترتیب میدیدم برای خودم. دورههای آموزشی که همه تعطیل بودن. کافهها و بارها هم قرار بود تعطیل بشن. تازه منم که آلمانی بلد نبودم که بخوام برم ارتباطی بگیرم با کسی. اینستاگرام رو باز کردم. به جز چند تا گروه تلگرامی و واتزاپی که با دوستام دارم تنها جایی که میشد توش یکم به صورت مجازی یه نیمچه فعالیتی داشت همین اینستاگرام بود. استوریها رو ورق میزدم که رسیدم به استوری یکی از معلمهای کلاس نقاشی سارا. اون اوایل که تازه رسیده بودم سارا بهم معرفیش کرده بود که آدم باحالیه. منم فالو کرده بودم. که شاید بلکه یه زمان برم پیشش یه دورهای بگذرونم. استوری از یه قطار قدیمی در حال حرکت بود. نوشتم این کجاست؟ بعدش با خودم گفتم الان میاد میگه من انگلیسی بلد نیستم. اما جواب داد! بلد بود. گفتم من شما رو از طریق خواهرم میشناسم. نمیدونم در حال حاضر دورهای هست که بشه اومد و یاد گرفت یا نه! به خاطر تعطیلیهای کرونا میگم. نوشت اینجا یه استودیوست که درش برای همه بازه. میتونی هر وقت خواستی تو هم بیای و حرف بزنیم ببینیم چیکار میشه کرد. خوشحال گفتم باشه.
چند روز بعد قرار رو گذاشتم. تو استودیو، ۴-۵ نفر دور یه میز نشسته بودن به حرف و خنده و دود سیگار هم بالا سرشون. سلام کردم. دیدم کریستوف از یه اتاق دیگه اومد جلو و من رو معرفی کرد. اشاره کرد به اتاق بغلی که بریم اونجا حرف بزنیم.
- قهوه میخوری؟
+ آره، مرسی
- با شکر؟
+ نه بدون شکر
- باشه بشین تا بیام
اما رفت تو آشپزخونه و از همونجا شروع کرد سوال پرسیدن. که کی هستی و چیکارهای و اینجا چیکار میکنی. قبلا متوجه نشده بودم. شاید تا حالا پیش نیومده بود که انقدر دور بمونم از آدمها و زندگی اجتماعی. تو ایران، تقریبا هر روز زندگیم رو داشتم کنار آدمهایی میگذروندم، که من، یعنی مرثا، براشون مهم بود. از مادری که شیش دنگ حواسش به صحت و سلامتم بود و پدری که وقتی تو خونه راه میرفتی نگاهش رو ازت برنمیداشت و حتی روزای آخر قبل سفرم، انگار داشت تلافی آیندهای که منو کمتر میبینه رو هم درمیاورد. تا دوستایی که براشون مهم بود بشناسنت و همکارایی که دوستات بودن. هر روز و هر روز حرف من بود و من پادشاه زندگی خودم بودم. و حالا نه ماه از آخرین باری که پادشاه به طور مستقیم و غیر مجازی مورد توجه قرار گرفته بود گذشته بود. سارا البته خیلی تلاش کرده بود. اما زمان لازم بود تا اون هم خواهر جدیدش رو از خواهری که ده سال پیش ترک کرده بود، تشخیص بده. هر دومون تو این مدت تغییرات زیادی کرده بودیم و قبول این تفاوتها، برای ما که ۲۶ سال زندگیمون رو مثل دوقلوها به هم چسبیده بودیم و دیگه فکر همدیگه رو هم میتونستیم بخونیم، خیلی سخت بود.
- پس برنامهنویسی میکنی؟
و حالا دوباره یکی داشت از من دربارهی من میپرسید. پادشاه شروع کرد به بشکن زدن. این یه مصاحبهی کاری نیست. موضوع اصلی منم نه یه برنامهنویس وب.
+ آره، اما لازم دارم یه وقتایی حالم رو با کارای هنری خوب کنم
- میفهمم.
و تقریبا تا یک ساعت بعد از اون فهمیده شدم. اینکه تا حدی ایران رو میشناخت و از اخبارش آگاه بود هم کار رو راحتتر میکرد.
- من این مدت فرصت لازم رو برای پیدا کردن دوست نداشتم. همه جا تعطیل بوده و اغراق نیست اگر بگم هیچ کس رو ندیدم که باهاش ارتباط بگیرم.
خندید. مشتش رو بالا آورد و گفت من دوستت. مشتم رو زدم به مشتش و خندیدم.
کریستف شفافه. هر اتفاقی که درونش میافته رو از چشماش میشه فهمید. تو فکر فرو میره و تو میفهمی که جنس فکرش چیه. گاهی نگاهش نگران و نگرانتر میشه. بعد یهو به خودش میاد و نفس عمیقش رو بیرون میده و میگه درست میشه. ماها بلدیم چطور خلاق باشیم که زندگی رو راحتتر کنیم. تو خوبی؟ راحتی؟