تقریبا ۹ ماهی میشه که اینجام. تو تقویم شمسی اواخر ماه آبانیم. طبق برنامههام قرار بود ماه مهر رو ایران باشم. اما همیشه برنامهها اونطور که باید پیش نمیره و این بار هم روش.
تقریبا ۹ ماه پیش و فردای روزی که من ایران رو ترک کردم، یعنی ۳ اسفند ۹۸، همون روزی که روز قبلش انتخابات بود، اولین موارد ابتلا به ویروس کوید-۱۹ تو ایران گزارش داده شد!
یک روز قبل من تو صف بازرسی بار تو فرودگاه امام یک بار دیگه برگشتم و مامان رو نگاه کردم. داشت راه میرفت و گریه میکرد. صورتش رو گرفته بود رو به بالا تا اشکاش نریزن تو صورتش و بتونه همونجا از گوشههای چشمش پاکشون کنه.
چرا وقتی تو بغلم بودی گریه نکردی که محکمتر فشارت بدم؟ چرا همیشه احساساتت رو سانسور میکنی؟ میشد برگردم و دوباره بغلش کنم. اما اگر برمیگشتم منم میزدم زیر گریه. اشکالی نداشت. اما وقتی مامان داره سعی میکنه که خودش رو کنترل کنه پس تو هم خرابش نکن. پشتم رو کردم.
یه بار وقتی یکی از دوستام داشت دلداریم میداد بهم گفت هر وقت خواستی چمدونت رو جمع میکنی و ۵-۶ ساعت میشینی تو پرواز و برمیگردی همینجا.
مهرماه گذشت و من نتونستم برگردم. و خاطرهی مامانی که داشت راه میرفت و سقف رو نگاه میکرد تا اشکاش نریزه رو گونههاش مثل خوره افتاده به جونم.
حدود سه هفته از مرخصیام مونده برای آخر سال. وضعیت کرونا نسبت به مهر چند برابر بدتر شده. اصلا معلوم نیست کی قراره این وضعیت تموم شه. نگرانم. باید هر چه زودتر برم و مامان رو بغل کنم.