اهل اوکراینه. مادر یه بچه و مطلقه. شبیه مو بورهای خودمونه. یعنی اگر تو ایران میدیدمش شاید فکر نمی‌کردم خارجیه. تقریبا یک ماه پیش به عنوان حسابدار تو شرکت استخدامش کردن. وقتی فهمیدم قراره یه همکار اوکراینی بهمون اضافه بشه، یاد خلبان پرواز ۷۵۲ افتادم.
دیروز وقتی رفتم قهوه بریزم تو آشپزخونه دیدمش. لبخند زدیم و سلام کردیم. خیلی خوب انگلیسی صحبت نمی‌کنه اما از من بیشتر دنبال ارتباط گرفتنه. اولین سوالش هم این بود: «تو هم می‌خواستی بری کشورت خانواده‌ت رو ببینی، نشد؟»
گفتم: «آره»
با یه لبخند رضایتی که تونسته بود ارتباط بگیره برگشت سر کارش. یاد رکسانا افتادم. اونم راحت ارتباط می‌گیره با بقیه. اسم‌هاشونم که شباهت داره.
امروز بعد از ناهار داشتم برمی‌گشتم سر میزم که دوباره دیدمش. بنا داشتم سلام کنم و بهش بگم اگر یه وقت دلش خواست میتونیم با هم وقت بگذرونیم. اما فقط سلامش از دهنم بیرون اومد. بر خلاف من اون باز ادامه‌ی صحبت رو گرفت و گفت:
با ذوق زیادی گفت: «حتمااااا... معلومه که می‌خوام. من هم مثل تو اینجا خارجی هستم و درک می‌کنمت. هر کمک دیگه‌ای هم خواستی بگو.»
خداحافظی کردیم و این بار من لبخند به لب داشتم. دوست همون چیزیه که این روزها نیاز دارم...
