خانه در شهری کوچک و در انتهای خیابانی به نام strand به معنای ساحل واقع شده بود. علت این نامگذاری قرار گرفتن این خیابان در مجاورت رودخانهی وارنو (warnow) بود. رودخانهای که از دریای بالتیک سرچشمه میگرفت و در دل کشور جریان پیدا میکرد و آن را از وسط به دو نیم تقسیم میکرد.
نمای ساختمان ترکیبی از آجر، پنجرههایی عریض با چهارچوب سفید و سقفی شیروانی به رنگ سیاه بود و تک درخت کهنهای قسمتی از آن را پوشانده بود.
ساکنین ساختمان انسانهایی دوست داشتنی و مهربان بودند. این نظر دختری بود که به تازگی به آن ساختمان نقل مکان کرده بود. از نظر دختر درخت روبروی ساختمان هم سخاوتمند میآمد. چرا که تمام روز را آنجا میایستاد و برایش دست تکان میداد.
دختر آن شب هم مثل دیگر شبهای سکونتش در ساختمان از پنجره به بیرون نگاه کرد و اینطور فکر میکرد:
«نمای درختی سخاوتمند واقع در انتهای خیابان ساحل،
که نامش را به علت همسایگی با رودخانهی وارنو
که غرب و شرق کشور را به هم پیوند میداد گرفته بود،
شاید دورترین تصویر از آیندهای بود که سالها قبل،
وقتی خیلی کوچک بود و در پناهگاه خانه منتظر تمام شدن آژیر قرمز بود،
و یا سالها بعد وقتی بین همکلاسیهایش دنبال یک دوست برای تمام عمر میگشت،
و یا باز هم سالها بعد وقتی دست در دست پسر مورد علاقهاش در خیابانها پرسه میزد و لبخند رضایت به لب داشت،
و یا اصلا همین چند سال پیش وقتی با یکی از مشاورین املاک «خانهی تو» واقع در میدان هفتتیر تهران، برای دیدن خانهای اجارهای در کوچه پسکوچههای همان محل، پنج طبقهی بدون آسانسور را بالا رفته بود و خانه را به دلیل نداشتن پنجره نپسندیده بود،
برای خودش متصور شده بود.
پنجره رو باز کرد. سعی کرد نم هوا رو روی تنش بهتر حس کنه و با خودش اینطور زمزمه کرد:
«تو برای برد و باخت نیومدی مرثا، اومدی که لذت ببری، تولدت مبارک...»