بابا بزرگ چند وقت پیش سکته کرد. وقتی مامان خبرش رو بهم داد زدم زیر گریه. ترسیده بودم. و اولین واکنش من در برابر ترس گریهست.
امشب بهش زنگ زدم و با هم حرف زدیم. با بابابزرگ. تقریبا همه چیز خوب به نظر میومد تا اونجایی که بهم گفت بیا با ناهید خانوم صحبت کن و گوشی رو داد دست ناهید خانوم! و من نمیدونستم چی باید بهش بگم. ناهید خانوم پرستاریه که این مدت از بابابزرگ نگهداری میکنه. چون بابابزرگ در طول روز تو خونه تنهاست. مامان بزرگ دو سه ماهی بعد از اینکه من اومدم اینجا فوت کرد. وقتی از روی مبل با لپهای مثل همیشه گل انداخته از فشار بالا برام دست تکون داد و گفت خداحافظ، فکر نمیکردم آخرین باری باشه که میبینمش. اما پروازا لغو شد و ما هیچ کدوم نتونستیم روزهای آخر مامان بزرگ کنارش باشیم. یادمه وقتی مامان خبر فوت مامانبزرگ رو داد، گریه کردم. میدونستم که بیشتر ترسیدم. ترس اینکه این اتفاق بازم تکرار بشه.
ناهید خانوم گفت سلام. تولد شما بود چند روز پیش؟ گفتم بله. گفت مبارک باشه تولدتون. تشکر کردم.
ازش خوشم اومد. از آدمهایی که حواسشون هست خوشم میاد. به مامان تکست دادم گفتم چه خانومه باحال بود. گفت آره خیلی هم منظمه و خونه رو حسابی تر و تمیز نگه میداره. یه نگاه به اطرافم کردم دیدم کارتون و پلاستیکه که کف اتاق ریخته... پاشدم به جمع و جور کردن. حین کار کردن خر خوشحال(۱) اومده میگه:
۱- خر خوشحال افکار مثبتمه