ویرگول
ورودثبت نام
پای درس بازار
پای درس بازارنه سیگنال، نه معجزه؛ فقط فکر و یادگیری. جایی برای شاگردی کنار بازار، نه مقابلش. سفری به روانشناسی و تصمیم‌سازی در دل بازار
پای درس بازار
پای درس بازار
خواندن ۴ دقیقه·۱۷ روز پیش

چرا تریدرها برای ورود به معامله دنبال توجیه می‌ گردند؟

آیا تحلیل بازار را برای پیدا کردن فرصت انجام می‌دهیم یا برای توجیه ورود؟

گاهی قبل از اینکه بازار فرصت مشخصی به ما بدهد، خودمان تصمیممان را گرفته‌ایم: «امروز باید یه معامله بگیرم.»
شاید چند ساعت است چارت را نگاه می‌کنیم. شاید چند روز بازار ستاپی نداده و حالا احساس می‌کنیم وقتش رسیده. یا شاید قیمت به محدوده‌ای نزدیک شده که مدت‌ها منتظرش بوده‌ایم.
در چنین لحظه‌ای، یک اتفاق ظریف می‌افتد. به‌جای اینکه از خودمان بپرسیم «آیا شرایط ورود فراهم شده؟»، سؤال دیگری در ذهن شکل می‌گیرد: «چه دلیلی می‌تونم برای ورود پیدا کنم؟»
یک کندل را نشانه‌ی قدرت می‌بینیم، یک ناحیه را تأیید حساب می‌کنیم و از کنار چیزی که با سناریویمان جور نیست، راحت‌تر می‌گذریم.شاید هنوز تحلیل می‌کنیم؛ اما آیا واقعاً داریم بازار را بررسی می‌کنیم، یا داریم از تصمیمی دفاع می‌کنیم که از قبل دوست داشتیم بگیریم؟

وقتی تحلیل، وکیلِ تصمیم ما می‌شود

ذهن انسان همیشه مثل یک تحلیلگر بی‌طرف عمل نمی‌کند. گاهی وقتی به نتیجه‌ای علاقه‌مند می‌شویم، توجه‌مان بیشتر به اطلاعاتی جلب می‌شود که آن نتیجه را تأیید می‌کنند.در معامله‌گری، این اتفاق می‌تواند شکل آشنایی داشته باشد: ابتدا میل به ورود شکل می‌گیرد، بعد تحلیل شروع می‌شود.
تریدر ممکن است به خودش بگوید: «ساختار هنوز صعودیه»، «این اصلاح می‌تونه تموم شده باشه» یا «این کندل نشونه‌ی برگشته». هرکدام از این جمله‌ها به‌تنهایی ممکن است منطقی باشند؛ مسئله این نیست که حتماً اشتباه‌اند. مسئله این است که آیا اگر از قبل قصد ورود نداشتیم، باز هم همین شواهد را به همین اندازه مهم می‌دیدیم؟

گاهی تحلیل، به‌جای اینکه تصمیم را بسازد، تبدیل می‌شود به وکیل مدافع تصمیم. وظیفه‌اش دیگر بررسی بی‌طرفانه‌ی شواهد نیست؛ پیدا کردن راهی برای قابل‌قبول جلوه دادن ورود است.
و اینجاست که ممکن است یک معامله‌ی نامعتبر، در ذهن ما کاملاً منطقی به نظر برسد.

بارِ اثبات باید روی دوشِ ورود باشد

جناب برنا (یک از استاد به حق بازار های مالی) جمله‌ای دارد که مفهومش را می‌شود این‌طور بیان کرد: قرار نیست تو خودت را برای ورود به معامله قانع کنی؛ این ستاپ و شرایط بازار است که باید دلیل کافی برای ورود به تو بدهد. این نگاه، جایگاه تصمیم را عوض می‌کند.

وقتی ورود را پیش‌فرض ذهنی خودمان قرار می‌دهیم، بیرون ماندن از بازار نیازمند توضیح می‌شود. باید برای خودمان ثابت کنیم چرا وارد نشدیم؛ چرا این حرکت را نگرفتیم؛ چرا دوباره بدون معامله ماندیم.
اما اگر ورود نیازمند شواهد کافی باشد، ماجرا برعکس می‌شود. بازار می‌تواند حرکت کند، جذاب به نظر برسد و حتی بعداً به هدفی برسد که در ذهن ما بوده؛ اما تا وقتی شرایط لازم برقرار نشده، دلیلی برای ورود وجود ندارد.
این به معنی انتظار برای قطعیت نیست. در بازار هیچ ستاپی آینده را تضمین نمی‌کند. شواهد کافی یعنی شرایطی که بر اساس قواعد و منطق استراتژی تعریف شده‌اند، نه اینکه نتیجه‌ی معامله از قبل معلوم باشد.

در واقع، تریدر قرار نیست از بازار بخواهد آینده را ثابت کند؛ قرار است از بازار شواهدی بگیرد که تصمیمش را توجیه‌پذیر می‌کنند.

چرا بیرون ماندن گاهی سخت‌تر از وارد شدن است؟

ورود به معامله، حتی اگر اشتباه باشد، به ما احساس انجام دادن می‌دهد. کاری کرده‌ایم، تصمیمی گرفته‌ایم و حالا منتظر نتیجه‌ایم. اما معامله نکردن ممکن است با حس بلاتکلیفی همراه شود. بازار حرکت می‌کند و ما تماشاگر هستیم. ذهن به‌راحتی این وضعیت را به «فرصت ازدست‌رفته» ترجمه می‌کند؛ مخصوصاً وقتی قیمت بعداً در همان جهتی حرکت کند که انتظار داشتیم.
اینجا یک اشتباه دیگر هم ممکن است شکل بگیرد: نتیجه‌ی خوبِ یک ورود نامعتبر، به‌عنوان تأیید تحلیل ما ثبت شود. اگر بدون تکمیل شروط وارد شویم و سود کنیم، ذهن می‌تواند بگوید: «دیدی؟ درست تشخیص داده بودم.» اما سود کردن، به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که تصمیم در لحظه‌ی ورود کیفیت خوبی داشته است. همان‌طور که رسیدن بازار به هدف، تصمیم درست برای وارد نشدن را به اشتباه تبدیل نمی‌کند.

وقتی نتیجه را جایگزین شواهد می‌کنیم، به‌مرور یاد می‌گیریم که برای ورودهای بی‌قاعده پاداش قائل شویم؛ و این شاید از یک ضرر معمولی خطرناک‌تر باشد.

بازار قرار نیست میل ما را تأیید کند

بازار نه می‌داند ما چند ساعت پای چارت بوده‌ایم، نه برای روزهای بدون معامله‌مان جبران در نظر گرفته و نه موظف است سناریویی را که در ذهنمان ساخته‌ایم، اجرا کند. این ما هستیم که گاهی از بازار انتظار داریم به میل و تحلیل‌مان پاسخ مثبت بدهد.

اما یک ستاپ معتبر، با خواستن ما معتبر نمی‌شود. با انتظار کشیدن هم کامل نمی‌شود. اعتبارش از مجموعه‌ی شرایطی می‌آید که پیش از ورود تعریف شده‌اند و در لحظه‌ی تصمیم واقعاً وجود دارند.
شاید تفاوت یک تریدر منضبط با کسی که دائماً درگیر توجیه ورودهایش است، همیشه در دانش بیشتر یا تحلیل پیچیده‌تر نباشد. گاهی تفاوت فقط در این است که یکی از بازار می‌پرسد «آیا شواهد کافی وجود دارد؟» و دیگری از خودش می‌پرسد «چطور می‌توانم این ورود را منطقی جلوه بدهم؟»
در نهایت، قرار نیست هر بار که چارت را باز می‌کنیم، معامله‌ای پیدا کنیم. قرار نیست برای بیرون ماندن از بازار عذرخواهی کنیم.

در نهایت تحلیل قرار نیست به ما اجازه‌ی ورود بدهد؛ تحلیل باید نشان بدهد که آیا واقعاً دلیلی برای ورود وجود دارد یا نه.

مازیار سهیلی

فارکسروانشناسی بازاربازارهای مالیتصمیم گیریترید
۰
۰
پای درس بازار
پای درس بازار
نه سیگنال، نه معجزه؛ فقط فکر و یادگیری. جایی برای شاگردی کنار بازار، نه مقابلش. سفری به روانشناسی و تصمیم‌سازی در دل بازار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید