شاید آرمانی باشه یا حتی بشه گفت زجرآوره، یه چیزیه مثل مرگ که انگار هم موهبته و هم میتونه ترسآور ومهیب جلوه کنه.بعضیمون دنبال اکسیر جاودانگیان و بعضی پی زهری، قرصی، طنابی یا یه همچون چیزایی برای خلاص شدن از این مکافات گناه آدم.
هیچکاری نکردنم همینه بهنظرم، یعنی میتونه رهاییبخش باشه یا میتونه ملال بیاره همراه خودش ولی معجزه اونجا اتفاق میفته که هیچکاری نکنی و ملالی هم در کار نباشه؛ شاید نشونهای باشه از رخوت از تنبلی یا هر صفت بد دیگهای که میتونیم براش متصور بشیم ولی من میگم درک لحظات زندگی مهمه، اهمیت زندگی این نیست که در کُلیَت سنجیده بشه.اگر لحظاتی رو که احساس رضایت بهوجود آوردن برامونو تجربه نکردیم یا فراموششون کردیم زندگیمون اونقدری که باید جذاب نبوده؛ باختیم زندگیرو.
رضایت از لحظات معجزه زندگیه؛ رستگاریه.
راستی جمله اول به دیالوگ از فیلم تونی اِردمنه.