
در تاریکی شب دود میشوم. از سر شب مدام صفحات این سو و آن سو را بالا و پایین میکنم. چروکیده و خسته به هر عکس و متنی نگاه میکنم ردی از اندوه و رنج است اما ما همه نشسته ایم! چطور نشیمنگاهِ انسان، تحمل این همه نشستن دارد؟ چطور در این خستگیِ خود جان نمیدهیم؟ ماهی بیرون افتاده از آب بال بال نمیزند؟ پرنده افتاده در دام؟ یا گرگ مانده در تله؟ ما کهایم؟ چه هستیم؟ بیصداییِ کدام فریادیم؟ بیرنگی کدام رویا؟ ترسیم مرگ در کدام خمیازهایم؟
چرا این بازی ترسناک که تا مغز استخوانمان رسیده است سرانجامی ندارد؟ چرا چکه چکه قطره های خونی که بر زمین می ریزد جز در گوشهایمان پژواکی نمیدهد؟ چه از دل، از عمق رنج، از ته ماندهی جان میگفت نیما: "به کجای این شب تیره بیاویزم قبای ژندهی خود را..."
عریان در میان شب ایستادهام بالهای پژمردهام بر شانه جمع شده و چشمهایم دو چشمهی خشکاند. انتهای این جاده کجاست؟ سرزمین بی نا و نوای ما چطور به بازوی مرگ و تعصب و کوری گره خورد؟
این چشمها چرا نمی بینند؟ این دست ها چرا مشتشدن بلد نیستند؟ این دیوار بلند چرا اینهمه سکوت ما را بلد شده است؟ چرا فریاد در گلوهامان اینهمه لال و بی زبان کز کرده گوشهی زندان حنجره؟
من امشب بر پیشانی مادری بوسه میزنم که نمیداند چطور مرگِ دخترش را باور کند.
بر شانه پدری سجده می کنم که نمیداند پلکهای بستهی دخترش را با کدام کلمه به خدای آسمانهای دور گله کند...

امشب خودِ شبم، خود مهتابِ ابر گرفته، خود تاریکی بیانجام این روزهای شبپوش
من تهماندهی سکوت این سالهای نسلهای مانده در راهم...
#میثم_باجور