
این بار همان پنجره است، همان باغ است، اما من، همان منِ همیشگی نیستم!
با شنیدن آواز صبحگاهی پرندگان، ناخودآگاه به سمت پنجره کشیده میشوم. چشمانم را میبندم و بوی خوش بهار را از اعماق وجودم حس میکنم؛ اما این کافی نیست. با دلی لرزان و قدمهایی آرام، به سمت در حرکت میکنم. دستگیره در دستانم است، اما توان باز کردنش را ندارم. امروز فاصله میان من و جهانِ بیرون، فقط همین دستگیره است. نه صدای شوهرم مانع است، نه پدرش و نه کنایههای دیگران؛ به جز یک صدا: «ت ر س». صدای «ق ا ن و ن»؛ بدون محرم، بدون چادر، بدون زینتِ چهره، بدون خیلی چیزها...
به عقب برمیگردم؛ قدم اول، قدم دوم، قدم سوم... دلم میایستد. فقط سه قدم؛ آن هم نصفهونیمه. چکههای عرق را روی صورتم احساس میکنم. دستانم شل شدهاند، ولی پاهایم سنگینتر از هر وزنهای است.
با باز شدن در، چنان هول میشوم که انگار کسی مرا در حین دزدی گرفته باشد؛ اما با چیزی روبرو میشوم که در یک نگاه و در یک لحظه، تمام دنیایم را تغییر میدهد. با چشمان معصومش خیره در چشمان درشتم میشود؛ با لبخندی که اوجِ عشق و آرامش را تزریق میکند. دستان کوچک اما پرقدرتش را سمتم دراز میکند و مرا به سمت در میبرد. انگار فهمیده بود زبانم بند آمده؛ با آن مغز کوچولو ولی پرادعایش سکوت میکند و من بیاختیار، به دنبال قدمهای کوچکش راه میافتم.
دروازههای زندانم را یکییکی باز میکرد و من نیز با چشمان بارانیام، بعد از مدتها پا به بیرون میگذاشتم؛ با جنسی از همان مردها، از همان قماش، اما با تفکری کاملاً متفاوت. این بار در دستان کوچک او، نه کلید باغ، بلکه کلید آزادیام را یافتم که به سمتم دراز شده بود. به خود آمدم و یک بار دیگر به یاد آوردم که من، همان زنِ قویِ داستانِ خودم هستم. با دستان لرزان اما قویتر از چند لحظه پیش، کلید را در قفل باغ آرزوهایم چرخاندم.
با هم وارد شدیم. در آن لحظه من فقط مردی را میدیدم که در وجود پسر شش سالهام ظاهر شده بود. در مقابلش زانو زدم تا شیرمردم را در آغوش بکشم که گفت: «مادر! امروز من تو را آوردم بیرون تا یاد بگیری هر روز مرا بیرون ببری و با من و عمران بازی کنی؛ درست مثل وقتی که در خانه بازی میکنی. باشه؟» با سر حرفش را تأیید میکنم.
من آن حسی را که پشت پنجره داشتم، حالا دیگر ندارم؛ ولی در عوض، نفسهای آزاد میکشم. به آسمان آبی نگاه میکنم، به زمین نگاه میکنم و چنان چرخ میزنم که سن و سالم را از یاد میبرم.
امروز یاد گرفتم که من یا تو، اگر فقط یک دست کوچک یا یک نوشته کلامیِ کوچک ولی قوی پیدا کنیم، راهمان خودبهخود باز میشود. گاهی قدرت کلمات، از هر قانون نانوشتهای قویتر است.
ترسها فقط پشت پنجره میمانند...
✍️ نویسنده: نیرونا