
کنار پنجره اتاق ایستادهام و با لذت به باغ بزرگ میوه نگاه میکنم. به هر جا که چشم میاندازم، خیرهکننده است! تمام اطراف باغ پر از درختان آلو، بادام و انار است. آهی میکشم و به پرندههایی که زیبایی باغ را با تمام وجود حس میکنند، حسادت میکنم؛ منی که مجبورم از پشت شیشه پنجره نگاه کنم.
آواز پرندهها که گاهی روی درختان و گاهی وسط باغ، روی جویهای انگور مینشینند، حس دلگرمی به من میدهد. ناخودآگاه لبخند میزنم. ساعتها کنار پنجره خیره به پرندهها وقتم را سپری میکنم، آسمان و زیبایی بیرون را نگاه میکنم و فکر میکنم که چه بودم؟ چه شدم؟ و چه خواهد شد؟
ولی هرچه بود و هرچه میشد، من همان زن قویِ داستان زندگی خودم و صدای زنهای دیگرم. به این حسم خیلی باور دارم و مطمئنم روزی میرسد که صدای زنهایی باشم که سالها «ظلم» را در سکوت تماشا کردند!
با سرصدا و هیاهوی بچههایم به خودم میآیم. میبینم اتاقی که تا چند لحظه پیش خیلی منظم و مرتب بود، حالا بالشتهایش بههمریخته و اسباببازیها هر کدام به سویی پراکندهاند. صدای جروبحثشان مرا به خود میآورد. میروم روی بالکن خانه و تماشایشان میکنم. خنده روی لبانم عمیقتر میشود؛ مهران، پسر ششسالهام گاو شده و عمران، پسر چهارسالهام گوسفند!
مهران میگوید: «حهووووم، حههههوم، حهووووم میخورمت!»
عمران پاسخ میدهد: «بههه، بههه، بههه، من را نخور، من خوشگلم!»
نگاهی میاندازم به گاو و گوسفندهای واقعی که در گوشهای از حیاط هستند؛ گاهی سرشان را بالا میآورند و دوباره در آبشخورشان فرو میبرند. در قسمت دیگر حیاط، برگهای بزرگ کدو تنبل و بوتههای توتفرنگی که برگ و شاخههایشان روی هم رفته و به شکل آبشار درآمده، بسیار چشمگیر و زیباست. نفس عمیقی میکشم و بوی خوش گلهای رنگارنگ را به ریههایم میکشم.
با خودم میگویم: خدایا! کمکم کن تا پسرانم را طوری تربیت کنم که «زن» را نه مایه ضعف، بلکه نقطه قوت بدانند. من باید کاری کنم تا فردا و پسفردا که عاقل و بالغ شدند، طرز دیدشان با طرز دید پدرشان کاملاً متفاوت باشد. اما چطور؟ نمیدانم؛ فقط این را میدانم که نسل آینده باید درک کند نباید قهرمانیِ زنها در پشت زورگویی مردها پنهان بماند. من قول میدهم که سکوت نکنم؛ بایستم، بگویم و ببینم.
با دلی شکسته اما قوی، سرم را بالا میگیرم و میگویم: آیا من مثل تو به دنیا نیامدهام؟ پس این همه تفاوت چرا؟ خدایی که مرد و زن را از یک بطن آفرید، زمین و آسمان را به هردو هدیه داد؛ ولی امروز تو برایم محدودیت گذاشتی و خودت در این جهان زیبا حس میکنی، قدم میزنی و میبینی!
مرا فراموش کردهای؛
من همان دختریام که روزی با شیرینزبانیاش لبخند بر لبانت مینشاند.
من همان خواهریام که روزی دانههای محبت را در دلت کاشت.
من همان زنیام که مسئولیت بار سنگین خانه و خانواده را پشت لبخندش پنهان میکند تا خستگی مردش را برطرف کند.
من همان مادریام که باعث شد چشمان زیبای تو این جهان را ببیند.
امروز چرا من باید محروم از زیباییهای جهان باشم؟
چرا؟
نویسنده: خانم نیروانا