«رسالت مردانِ خدا دفاع از حرم امن الهی شد و رسالت ما، دفاع از راه و رسم زینبوار...
تاریخ اسلام، زنان بسیاری را به چشم خود دیده است؛
زنانی که در تبِ جهاد و میدان نبرد سوختند و
در حسرت این عشق، عنبرفشان شدند.
امروز گویی تاریخ به نقطهی عطفی دیگر رسیده است؛
نقطهای که سرانجامش را، زنان رقم خواهند زد؛
همان زنان شیعه که استوار، همچون سرو، ایستادهاند
تا مکتب زینبی را زنده نگه دارند. مکتبی که سینه به سینه از قلب عاشوراء و از اسوهی صبر و مقاومت، زینب کبری سلاماللهعلیها به ما به ارث رسیده است.
ما ماندهایم تا در این روزگارِ بیوجدان،
برای وجدانهای نیمسوخته اما هنوز بیدار،
از مکتب زینبی بگوییم؛
از صبر، از ایستادگی و از ایمانی که در طوفان حوادث،
هرگز زانو نمیزند.
ماندهایم تا راویان داستان عشق باشیم؛
تا به جهان نشان دهیم که اگر حسینها و عباسها و علیاکبرها رفتند، هنوز زینبی ایستاده است؛ استوار و مقتدر، تا پرچم توحید را بر فراز آسمان تیرهی معصیت و گناه برافراشد و لحظهای از دفاع ارزشهای الهی همان ارزشهای والای آدمیّت دست نکشد.
ما اینجاییم تا پرچمداران توحید و راویان شهامت مردانمان باشیم؛ همان مردان بیادعا که با سرخیِ لالهگون خون خویش، قصهی عاشورا را بازخواندند و ما را امانتدار گماردند تا راویان ظهرِ عاشورا شویم.
ما ماندهایم؛ نه برای تماشای تاریخ، که برای نوشتن ادامهی آن.
ما وارثان روایت زینبیم؛ و این ظهر، هنوز به شب نرسیده است...