امروز حرفهای کسی رو گوش کردم که تو گوگل کار میکرده؛ ولی دست از کارش کشید تا اینفلوئنسر بشه! صحبتهاش برام جالب بود چون در نگاه اول به نظر میاد از یه کار رویایی دست کشیده تا بره دنبال کاری که مورد تایید خیلیها نیست. (مورد تمسخر خیلیها هم هست!)
میگه از وقتی بچه بوده، میشنیده که آدم موفق کسیه که تو مدرسه و دانشگاه نمرات خوبی بگیره و بعد از فارغالتحصیلی یک کار با پرستیژ (مهندسی، پزشکی، ...) داشته باشه. این هم همین مسیر رو میره. تو مدرسه، دانشآموز آرومی بود که درسش رو میخوند و تو اوقات فراغتش نقاشی میکشید. نمیدونست علاقهی قلبیاش چیه؛ صرفا چیزی رو که باور کرده بود ادامه میداد.
بعد از فارغالتحصیلیاش از برکلی، تو شرکت Yahoo شروع به کار میکنه. کار کردن تو شرکتهای بزرگ کامپیوتری آرزوی خیلی از فارغالتحصیلهای این رشته است. ولی زود متوجه میشه که از کارش راضی نیست. بقیه بهش میگن درسته داری تو شرکت بزرگی کار میکنی، ولی اینجا بهترین جا برای کار کردن نیست. اگه بری گوگل حتما از کارت لذت میبری. اونجا بهترین جا برای کار کردنه.
تلاشش رو میکنه و بالاخره بعد از ۵ سال وارد گوگل میشه. ولی تو همون چند هفتهی اول متوجه میشه اونجا هم از کارش راضی نیست. تشبیه جالبی هم از کارش تو گوگل و بقیه جاها داره. میگه "فرض کنید از دویدن متنفرید ولی برای کارِتون باید بدوید. تو بقیه شرکتها، راه رفتن سریع هم کافی بود. هیچوقت مجبور به دویدن نبودم و بخاطر همین خیلی بهم فشار نمیاومد. ولی تو گوگل مجبور بودم با تمام سرعت بدوم!"
طوری تحت فشار قرار گرفت که ظرف سه ماه دچار فروپاشی عصبی (Nervous Breakdown) شد. شش هفته مرخصی میگیره و تو این مدت خوب فکر میکنه که بالاخره میخواد چکار بکنه. میخواد کار تو حوزه کامپیوتر و تکنولوژی رو ادامه بده تا شاید بالاخره یه روزی راضی بشه؟ درنهایت تصمیم میگیره که استعفا بده و بره دنبال کاری که دوست داره: اینفلوئنسرِ آنلاین!
الان تو TikTok نزدیکه به سه میلیون فالوئر داره. جاهای مختلف دعوت میشه که صحبت کنه و از این پلتفرم استفاده میکنه که تو بقیه جاها (اینستاگرام، یوتیوب، ...) هم فالوئر جذب کنه. میگه فرصت پیدا کرده تا کمدی و نقاشی رو جدیتر ادامه بده. داره کتاب مینویسه و جداگونه یه داستان سریال تلویزیونی رو هم آماده میکنه.
در آخر هم میگه از اینکه اول مسیر دیگهای رو رفت تا در نهایت رها کنه و اینفلوئنسر بشه ناراحت نیست. میگه اگه تو گوگل کار نمیکرد اعتماد به نفس الانش رو نداشت و نمیتونست این راه رو بدون نگرانی ادامه بده.
صحبتهاش برام دوتا نکتهی جالب داشت.
اول، نمیدونم چرا اینفلوئنسر بودن رو به عنوان یک شغل تا این لحظه نپذیرفته بودم. اگرچه خوب میدونم درآمد بالایی هم میتونه داشته باشه، همیشه بهش به چشم سرگرمی نگاه کرده بودم. تا قبل از شنیدن صحبتهای ایشون، اگه از یکی میپرسیدن شغلت چیه و در جواب میگفت اینفلوئنسر هستم، ذهنم اذیت میشد! ولی الان انگار به عنوان یک شغل تماموقت پذیرفتمش. خوب که فکر میکنم میبینم کار سختیه و اتفاقا هوش خوبی هم لازم داره. فهمیدن اینکه علاقه مخاطب چیه و تلاش کنی همون رو ارائه کنی کار راحتی نیست.
دوم، مسیری که ایشون رفت تا اینفلوئنسر بشه هم جالب توجهه. هیچ مسیری تو این زندگی مطلقا اشتباه نیست ولی حسرت راههای نرفته با ما میمونه. با توجه به طرز فکری که تا بزرگسالی همراهش بود (موفقیت = داشتن کار با پرستیژ) اگه قرار بود از اول اینفلوئنسر باشه، احتمالا همیشه یه حسرتی داشت که اگه دنبال کار کامپیوتری تو یه شرکت معروف میرفت چی میشد. یا شاید با اولین شکستش به این نتیجه میرسید که برای اینفلوئنسری مناسب نیست؛ زود ناامید میشد و دست میکشید.
بعضی از ارزشها جوری در ما نهادینه شدن که برای کنار گذاشتنشون اول باید بدست بیاریمشون. انگار فقط اینطوریه که میتونیم به خودمون ثابت کنیم این اون چیزی نیست که ما میخوایمش، تا بتونیم ازش گذر کنیم.
ویدیوی کامل صحبتش روی یوتیوب: https://youtu.be/HrI4c1vbn7A