ما هیچوقت متوجه پیچیدگی یک سیستم نمی‌شیم تا اینکه از کار بیافته. هر روز سوار ماشین‌مون میشیم و می‌ریم سر کار. بدون اینکه فکر کنیم چه قطعاتی در کارن تا رانندگی ما بدون مشکل انجام بشه. ولی اون روزی که از کار بیافته به تک تک قطعاتش فکر می‌کنیم و اون موقع است که به پیچیدگی ارتباط‌شون پی می‌بریم.
یادمه تا وقتی پای چپم سالم بود، هر روز کنار خونه می‌دویدم. تا این که یک روز پام شکست و از اون لحظه به بعد متوجه تک تک پستی بلندی‌های ناجور پیاده‌رو و خیابون شدم. اون روز برای اولین بار به تک تک جزئیات مسیرِ رفت و آمدِ هر روزم فکر کردم.
ما به نظم یک سیستم عادت می‌کنیم. موقع راه رفتن تو خونه‌مون، به زمین زیر پامون فکر نمی‌کنیم. همیشه هست. ولی یک روز بیدار میشیم می‌بینیم یک چاله بزرگ روی زمینه و حالا دیگه نمی‌تونیم به زمین زیر پامون فکر نکنیم.
نگه داشتن نظم سیستم‌ها کار سختیه. قانون آنتروپی یادتون هست؟ می‌گه همه‌چی در حالت طبیعی رو به آشوب و ویرانی میره. هرچیزی رو به حال خودش رها کنید و توجه لازم رو بهش نداشته باشین خراب میشه. خونه‌ها مخروبه میشن و شهرها ویرانه. روزانه مقدار زیادی انرژی صرف میشه تا همه‌چی در "حالت عادی" باقی بمونه.
ولی ما به نظم عادت می‌کنیم؛ به ماشینی که کار می‌کنه؛ خونه‌ای که چاله‌ای نداره؛ شهرهای آباد و ...
ما به روابط‌مون عادت می‌کنیم. به اینکه پارتنرمون (همسر، دوست دختر/پسر، ...) کنارمون هست. ساعت کاری‌مون رو افزایش می‌دیم و وقت کمتری با پارتنرمون می‌گذرونیم. ولی همون روزی که این رابطه برامون عادی شد و دست از تلاش برای نگهداریش برداشتیم، روزیه که اون هم به خرابی میره. روزی که پارتنرتون رو با فرد دیگه‌ای ببینین، به تک تک دلیلهای ممکن فکر می‌کنید؛ ولی احتمالا دیگه خیلی دیره. میگن افرادی که تو این موقعیت قرار می‌گیرن، نمی‌دونن قربانی یک خیانت هستن یا همدست خائن. به همه‌چیز شک می‌کنند. این تردید چنان ضربه‌ای به آدم وارد می‌کنه که ساختار فکری و ارتباطات مغزی دگرگون میشه و از ما یک آدم جدید می‌سازه.
یاد بگیریم به نظم در رابطه عادت نکنیم. اگر پارتنر یا خونواده‌ی خوبی داریم اون رو همیشگی قلمداد نکنیم. هر روز برای نگهداریش بیشتر از روز قبل تلاش کنیم.
آنتروپی رو جدی بگیریم. این لعنتی همه‌جا هست.
