یکی از ابزارهایی که توی سالهای اخیر تأثیر زیادی روی کارم گذاشته، تعریف اصول تصمیمگیری با کمک تیم بوده.
مثلاً یه بار در حال طراحی یک فیچر موبایلی بودیم که راحتی استفاده ازش اهمیت زیادی داشت. با شناختی که از کاربر داشتیم و بررسی نمونههایی مثل اینستاگرام، روی یک اصل توافق کردیم:
بعداً وقتی بعضی از طرحهای اولیه این اصل رو رعایت نمیکردن، دیگه لازم نبود وارد گفتوگوهای طولانی و سلیقهای بشیم. کافی بود به اصلی اشاره کنیم که از قبل روی اون توافق داشتیم. اینطوری هم انتقال بازخورد راحتتر بود، هم دیزاینر احساس نمیکرد صرفاً داریم سلیقهی خودمون رو بهش تحمیل میکنیم.

البته هر جملهای که اسمش رو «اصل» بذاریم، لزوماً به تصمیمگیری بهتر کمک نمیکنه. طبق تجربهی من، اصول خوب باید سه ویژگی داشته باشن:
۱. مشخص و غیرمبهم باشن. اینکه بگیم «تجربهی کاربری باید خوب باشه» کمکی به تصمیمگیری نمیکنه. اعضای تیم باید بتونن از یک اصل برداشت نسبتاً یکسانی داشته باشن.
۲. به انتخاب کردن کمک کنن. وقتی بین دو گزینهی مطلوب قرار میگیریم، اصل باید کمک کنه بفهمیم چه چیزی رو به چه چیزی ترجیح میدیم. اگر یک اصل در موقعیتهای دشوار کمکی به انتخاب نکنه، احتمالاً بیشتر یک شعار قشنگه تا ابزار تصمیمگیری.
۳. از شناخت مسئله و شرایط محصول بیان. اصول نباید صرفاً بازتاب سلیقه و ترجیحات شخصی ما باشن. باید پشتشون منطقی وجود داشته باشه که از شناخت کاربر، مسئله و محدودیتهای محصول به دست اومده.

به نظرم وقتی چنین اصولی رو با کمک تیم تعریف میکنیم، علاوه بر اینکه تصمیمگیری سریعتر میشه، تصمیمهای مختلف هم انسجام بیشتری پیدا میکنن و اعضای تیم برای هر انتخاب به تأیید دیگران وابسته نمیمونن.
البته این اصول قرار نیست جای فکر کردن رو بگیرن یا به قوانینی تغییرناپذیر تبدیل بشن.
شاید مهمترین اثر این اصول، نه حذف اختلافنظرها، بلکه تغییر جنس اونها باشه. اینکه بهجای بحث دربارهی سلیقهی افراد، دربارهی مسئله و اولویتهای محصول گفتوگو کنیم.