هاهاهاهاها
جدیدا که دارم با آدمای بیشتر و متفاوتی برخورد میکنم دارم بیشتر میفهمم که چقدر آدما در عین سادگی میتونن پیچیده باشن. دارم میفهمم که شناختن یه آدم به این معنی نیست که اون فرد چه رنگی رو دوست داره یا چه فصلی رو دوست داره؟ بلکه یه عاااااااااااالمه چیز متفاوت هست که ما از اون آدم نمیدونیم؛ تازه وقتی که اون فرد روی صورتش ماسک بزنه و خودش رو جور دیگه ای جلوه بده دیگه اصلا یه کار خیلی خیلی سختی میشه.
من همیشه فکر میکردم که آدم منطقی ای هستم و همچنین همیشه توی این تست های شخصیتی آدم درون گرا و منطقی ای بودم. اما الان یهو فرق کرده همه چیز. جدیدا زیاد احساساتی میشم و اینو زمانی بیشتر درک میکنم که در میون جمع دوستام قرار میگیرم.....
اصلا به دوستام حسودیم میشه آخه همشون ثبات دارن. مگه من یه نوجوون 16 ساله نیستم؟ مگه اونا مثل من نوجوون نیستن؟ پس چرا اینقدر حال من بالا و پایین داره؟ حتی خیلی گشتم یکی عین خودمو پیدا کنم اما هیچکس اینجوری نمیشه. البت از حق نگذریم جدیدا دو نفر هستن که خیلی باهاشون حال میکنم و دوسشون دارم ولی بقیه ماجرا بماند ....
خلاصه که معمولا با خودم دارم دعوا میکنم که پسر! این چه وضعیه؟ها؟ بگو دیگه.

به عنوان اولین نوشته، نمیدونم خوب شد یا نه؟ احتمالا دو سه ساعت دیگه به این نتیجه برسم که چقدر چرت و پرت نوشتی متین!! و در آخر ممکنه پاکش کنم. اما فعلا نظرم اینه که خوبه :)