
در این تاریکترین روزها، آدمهایی پیدا میشوند که بارقههای نورند.
آدمها کاملا تاریک یا کاملا روشن نیستند، من هم این را میدانم.
اما این را هم میدانم که تاریکی وجود دارد و نور هم. نمیتوان کتمان کرد که اینروزها تاریکی بیش از هر وقت دیگری جولان میدهد و آدمها را یکییکی دربر میگیرد و با خود همسو میکند.
همین آدمهای دوروبرمان، آدمهای معمولی، در کشاکش زندگی روزمره، از روی ناچاری، از روی نادانی...
در این میان، کسانی در کمال ناباوری سمتِ روشن ایستادهاند. انگار خودِ نور باشند.
وقتی به تاریکی عادت کنی نور چشمت را میزند.
روح نیز به تاریکی خو میگیرد و روشنایی براش ناهنجاری است!
تأسفآور است، برای مدتها از دیدن آدمهای خوب تعجب میکردم.
ما آدمها را کمتر در حال آدمی کردن دیدهایم. اینروزها آنچه چشم میبیند، بیشتر خلاف آدمیت است.
طول میکشد تا باور کنی بارقههای نور واقعیاند و کاسهای زیر نیم کاسهشان نیست، طول می کشد تا نور دیدن را به رسمیت بشناسی.
در جهانِ تاریکی، بارقهی نور بودن آسان نیست. روح دست نخورده میخواهد و آگاهی و شجاعت و شعلهای در قلب، شعلهای که معلوم نیست چه چیز روشن نگهش میدارد.
بارقههای نور هم همینجا روی زمیناند، آدمهای معمولی، متفاوت از یگدیگر که تنها وجه اشتراکشان وسعتِ روح است.
بارقههای نور نمیگذارند چشممان به تاریکی عادت کند. مجبورمان میکنند بپذیریم که تنها تاریکی وجود ندارد، روشنایی هم هست که حقیقیتر از تاریکی است.
بارقههای نور آدم را به زندگی وصل میکنند. اگر بارقهی نوری دیدید، به دنبالش بروید، زندگی واقعی پیش اوست، در روشناییِ باریک!