
موهایم میریزند. بیشتر از شش ماه است. از مهرماه شروع شد. از همانموقع که فهمیدند وجودشان چقدر مهم است. مامان میگفت از غم فوت باباست. خواهرم میگفت عوارض کرونای یکسال پیش است. اما من میدانستم هیچکدام نیست. من موهایم را خوب میشناسم.
موهایم با من کتاب میخوانند. همه چیز از روزی شروع شد که این جمله را خواندند: "اگر جایی که ایستادهاید را نمیپسندید، عوضش کنید؛ شما درخت نیستید"
موهایم داشتند جایشان را عوض میکردند، آخر آنها درخت نبودند.
و درختها چه بیچارهاند که حتی آزادی عمل موها را ندارند.
بگذریم. موهایم شش ماه است که میروند. به کجا؟ هرکجا! به خیابان، به زمین، حتی به کف آشپزخانه.
موهایم مرا ترک میکنند و من نمیتوانم نگهشان دارم. آگاهی چیز بدی است. آگاه که بشوی دیگر زندگیت مثل قبل نمیشود، حتی اگر مو باشی!
من غصه میخورم. آنها را دانه دانه میشمارم. ۲۰ دانه در حمام جدا شدند. ۱۲ دانه در برس گیر کردند. ۳ تا چسبید به آن لباس یقه اسکی و دهها دانه کف زمین است. موهای سالم سیاه. سالم سالم. مثل دسته گلی که پرپر شود. دردم میگیرد.
خیلی سعی کردم آنها را نگه دارم. خدا وکیلی تلاش خودم را کردم. کوتاهشان کردم که غذایشان بیشتر شود. رنگشان کردم تا دلشان شاد باشد . برایشان شامپوی گران خریدم. چند صباحی سرشان گرم بود. اما دوباره ریختند. حالا دیگر به رفتنشان عادت کردهام. هنوز هم میشمارمشان. یک عالمه کف آشپزخانهاند. بعضیها سیاه سیاهند، بعضیهایشان دو رنگند. بعضی موی بلند و بالغند و بعضی کوتاهتر و نوجوانند. موهای سفید بینشان نیستند. میدانید، اغلب میانسالها قدرت ریسک ندارند. بعضیهایشان هم دوتا دوتا میریزند. انگار عشاقی هستند که باهم فرار میکنند.
گاهی که خانه ساکت است، اگر خوب گوش کنی صدای پچپچ موها را میشنوی. یکبار شنیدم که بینشان بحثی درگرفته. بعضی میگفتند ما میمانیم و این کله را آباد میکنیم. جوانترها مخالف بودند و میگفتند ما درخت نیستیم!
به هرحال هنوز چندلاخ مویی روی سرم باقی مانده و معنیش این است که گروهی از موها هنوز امید آبادی دارند.
اما بقیه موها میروند، تک تک، دوتا دوتا، چندتا چندتا، به امید زندگی بهتر میروند.
آنها درخت نیستند...