
دفعه اولی که تنهایی را به معنای واقعی فهمیدم، خوب یادم است. دوست نزدیکم از ایران رفته بود و من برای اولین بار در نبودش، به کافهای که پاتوقمان بود، رفتم. مشکلی با تنها کافه رفتن ندارم، مشکل موقعی شروع شد که سفارشم را آوردند. طبق عادت سیب زمینی پنیر مخصوص گرفته بودم. با او همیشه همین را سفارش میدادیم و چون بزرگ بود، نصف میکردیم. من به خوردن نصف سیب زمینی عادت کرده بودم، یک دفعه با حجم زیاد سفارشم مواجه شدم و اینکه برای خوردنش شریکی ندارم، تازه فهمیدم که چقدر تنها هستم!
امروز هم حس مشابهی دارم. سوپ پختهام، با سبزیجات تازه. من با مواد خام جادوگری کردهام! اما جز خودم کسی نیست که طعمش را بچشد.
آدم ها دو جا با عمق تنهاییشان رو به رو میشوند: موقعی که غذا را تنها میخورند و موقعی که شب تنها میخوابند. این آخری را از حیث خاک برسری نگاه نکنید. منظورم وقتی است که از کار روزانه فارغ شده ای و نقاب روزمره ات را درآوردهای آویزان کرده ای. دیگر استاد دانشگاه یا سلبریتی یا مدیر شرکت یا کوفت و زهرمار دیگری نیستی، آدمی هستی که تنهاست و تنهایی در واپسین ساعات شب یقه ات را میگیرد که بگوید : سلام، من رو یادت نره!
امروز یاد مادربزرگی افتادم که هنوز طعم قرمهسبزیاش حرف ندارد اما کسی نیست با او قرمهسبزی بخورد. شما باشید انگیزه پختن قرمهسبزی برایتان میماند؟ یا پدر بزرگی که طبق عادت رفته است شیرینی فروشی، جعبه نان خامه ای دو کیلویی را خریده و به خانه میبرد به یاد بچه هایش که جعبه را در یک ساعت خالی میکردند، اما...
سیرجان که زندگی میکردیم، زوج پیری بودند که بچهدار نمیشدند، خیلی تنها بودند، خیلی. چقدر دوست داشتند که جمعه ها مهمانشان باشیم و ما بچهها در عالم بچگی چقدر لجمان میگرفت که هر جمعه را باید خانه آن ها بگذرانیم. یادم است عید نوروز که میشد، پیرمرد بر مقوای جعبه کفشی با خودکار بیکی مینوشت "مقدم مهمانان نوروزی مبارک" و به دیوار پذیرایی خانه میزد. حال آنکه جز خانواده ما که همیشه آنجا بودیم، مهمان نوروزی دیگری در کار نبود! چقدر آن تکه مقوا رو سوژه کردیم و خندیدیم. چقدر لودگی کردیم، چقدر حجم تنهایی آدم ها را نفهمیدیم...