
معجزهی عشق بی صدا از زیر لایههای سنگین ترس هایت می گذرد، از کنار هزاران منِ پرصدایت، از غار بی انتهای فکرهایت، به نرمی عبور می کند، در را باز می کند و با نجوا می خواندت... نمی روی... می کشاندت...
در بَرش و در برابر وجود عریانش، همهی بار و رخت و لباست را زمین می گذاری، ناگهان سبک می شوی. همهی وجودت در حرارت وجودش گُم می شود. هیچ می شوی و همه چیز. به یک آن خود را پیدا می کنی و در جا هست می شوی. بیمرگ می شوی. چون تو دیگر خلق را آموختهای. تو اکنون هرلحظه در خلق هستی.
در گوش دلت به گرما نجوا می کند: دوستت دارم.