#روایتگرباش
من یک دانش آموز دبیرستانی هستم و همیشه وقتی به نحوه آموزش کشور های پیشرفتهای مثل ژاپن نگاه میکردم ؛ افسوس میخوردم که چرا آنها کلاس های انلاین دارند اما ما نه . . .
اما امسال وقتی کلاس ها را به خاطر این ویروس انلاین کردند ؛ فهمیدم که که کلاس انلاین و همیشه در خانه بودن انقدر ها هم خوب نیست. کلاس های انلاین به این شکل هستند که هم سر کلاسی و هم نه ؛ اکثر دانش آموزان با لباس های راحتی پا روی پا میاندازند و به حرف های استاد گوش میکنند ( البته شایدم گوش نکنند ) و تازه این شروع ماجراست ؛ هنگ کردن گوشی به هنگام فرستادن پاسخنامه، یک لحظه قطع شدن نت و غیبت خوردن توسط معلم ، امتحانات انلاینی با ۲۰ دقیقه وقت در صورتی که اگر کتبی و حضوری بودند بیشتر از ۱ ساعت و نیم زمان نیاز داشتند، ۷ ساعت مداوم به صفحه نمایش نگاه کردن و ضعیف شدن چشم ها ؛ همه بخشی از مشکلات این کلاس ها هستند اما با همه این ها هنوز هم کسانی هستند که میگویند « کلاس هاتون انلاینه مگه خسته میشین » یا « بچههای الآن دیگه نمیفهمند مدرسه چیه »
بیایید یکبار هم که شده منتقد نباشیم و حال دانش آموز را درک کنیم و بفهمیم که کلاس های انلاین هم سخت هستند . . . برای مثال خود من به خاطر هنگ کردن گوشیم بارها غیبت خوردم یا صفر گرفتم چون سر ساعت نتوانستم جواب هامو بفرستم برای معلم و توان مالی کم اجازه خریدن یک گوشی جدید و بروز رو بهم نمیده اما خب انسان با امید زنده هست و من هم امید دارم که شاید در آینده اتفاقی افتاد و ما هم راحت شدیم . . .
در آخر . . .
دیگه در آخری نیست مرسی که تا اینجا خوندید ؛)