تو از تمام ذهن من عبور میکنی و من
نشسته حاج و واج این تصور خیال تو
درین سیاه روزگانِ شعر سوزی و ستم
قلم به دست داده این تصور محال تو
تو از کجای این جهان تو از کدام خطه ای
نمی شود خموش، آتشم ز خط و خال تو
من آن پرنده ی غریب، میرود به هر طرف
پی نشانه ای، آب و دانه ای و حال تو
مپرس از کجایی و کجا ره سفر بری
که ناگزیر گویمت به فال تو به فال تو
...
