
ابتدا پیشنهاد میکنم از لینک زیر این ترک زیبا رو از آلبوم "ابراهیم" محسن چاوشی گوش بده!
تو در مسافت بارانی
و غم درشکه ای از اشک است
و اشک شیهه کوتاهی
من و تو آخورمان مرگ است
از این درشکه بیا پایین
تو نیز شیهه بکش گاهی
اگر باران رو نمادی از ریزش برکت و نعمت تصور کنیم، جاده زندگی، همان مسافتی است که ما زیر بارانی از نعمتها، تجربه ها، آموخته های ارزشمند طی می کنیم!
درحالیکه در این جاده، ممکنه ما یک گاری یا دُرشکه ای از افکار منفی و غم و غُصه رو به پشت خودمون بسته باشیم و بخش مهمی از هر روزمون رو درحال خِرکِش کردن این دُرشکه باشیم! درحالیکه هر روز داریم از آخور مرگ تغذیه میکنیم و عمر خودمون رو کوتاه و کوتاه تر می کنیم!
هرقدر هم که نِق بزنیم و اشک و آه و ناله کنیم، تاثیری بر احوال گاری نداره و همچنان به دوش ما باقی خواهد موند! پس، از این درشکه (استعاره بسیار زیبای شاعر برای تشبیه ذهنیت و نوع بودن انسان در این لحظه است) پیاده شو درمقابل این وضعیت طغیان کن، از این فرمان ذهن سرپیچی کن! (شیهه بکش)
بتاز گَله یِ اکسیژن
و راه مال رویی چیزی
به سمت پنجره پیدا کن
هوایِ حبس نفس گیر است
بتاخت قفلِ مرا وا کن
بتاز ای که پُر از راهی
در این بخش، "خود" یا همان "ایگو" (منظور همان کسی که ما از خودمون می شناسیم و می تونیم توصیفش کنیم)، خویشتن برتر رو صدا میزنه و ازش میخواد که با عجله و شتاب و از هر راه یا بی راهه ای که شده، خودش رو برسونه!
ای خودِ برتر، ای منِ الهی، ای روحِ پاک، ای پر از اکسیژنِ آگاهی، به تاخت بیا، درحال خفه شدن از فراموشی و احساس گم شدن در این دنیا هستم! ریه های مغزم نیاز به اکسیژن آگاهی دارند!
من رو به سمت پنجره ببر (پنجره ای به آگاهی از خویشتن)، تا نفسی تازه کنم و روشنایی رو ببینم (روشن بشم)، من قفل و زنجیر شده ام! قفل و زنجیر من رو از ذهنیت های عوامانه خودم آزاد کن! مطمئن هستم که تو بی نهایت راه برای نجات من سراغ داری (من حیثُ لا یحتسب)! خواهش میکنم هرچه زودتر نجاتم بده!
منم که لک لک غمگینی
به روی دود کِشت هستم منم که ماهیِ دریا
بلند موی مشت هستم

این من هستم که در دنیای مادی و ذهنی گیر کردم و مثل یک لک لک غمگین که از گله جدا افتاده ،(از آدم های دیگه سیر شده و خودش رو جدا کرده)، با احساس قربت و ناامیدی روی دودکش خانه تو نشسته ام (در مجاورت تو، ولی بیرون از حیطه گرما و امنیت خانه تو)
من یک ماهی هستم که در دریای عظیم نادانسته ها درباره تو و هستی تو، شناور هستم (موی مش=موی مشکی)
منم که طُعمه قلابم
مرا شکار کن ای ماهی
منم شکار ، شکارم کن
سپس ببوس و بچرخانم
سپس بچرخ و ببوسانم
سپس چه کار ، چه کارم کن
چه کار ، هرچه تو میخواهیست
بخواه آن چه که میخواهی
ظاهرا این من هستم که باید شکار بشوم! باید برای نجات یافتن شکار بشوم! شکارِ تو!
تو شکارچی من هستی! (روح باید "خود" یا "ایگو" را شکار کند و به کنترل خود درآورد!)
پس بیا من رو شکار کن! و هرکاری که دوست داری با من بکن!
آهای بینیِ سَر بالا
از این درشکه بیا پایین به من بچسب همین الان
مرا ببوس همین حالا
که زندگی دو سه نخ کام است
و عمر سرفه یِ کوتاهی
ای روح ارزشمند و مغرورِ من (انسان به اشتباه خودش رو لایق روح الهی نمیدونه و خیلی از ما، بخاطر اینکه پر از احساس گناه هستیم، برای ارتباط با روح الهی خودمون احساس لیاقت کافی نداریم)، از درشکه غم من بیا پایین! من رو از این غم دوری آزاد کن و همین الان به من بچسب! من رو در بر بگیر! بگذار احساس کنم هم ارزش با تو شده ام! مرا ببوس تا حس کنم و باور کنم که هستی و حرف های من را شنیدی!
ذره بین ، جهان فاسد مردم ، قمار باز، قشنگ من، قهوه قجری
سایر نوشته هام که خودم دوستشون دارم ...