آخرین شعرم را فراموش کرده ام
نتوانستم که برایت
زمزمه کنم
حتی فراموش کردم در دفترم
بنویسمش
اما خوب یادم است
لحظه همزمانی
غروب و کارون و شرجی و هق هق به اوج رسیده بود
که در پس پیچ جاده گم گشتی
ضربان قلبم
لرزش زانوانم
خیسی کف دستانم
و نوای «خداحافظ» گفتنت
همه را بخاطر دارم
حتی
هجوم کلمات خیس از احساس را
به یاد دارم
اما
آخرین شعرم را فراموش کردم
_بی بهانه که نمیشود شاعر شد_