دوس داری دنیا چطوری باشه؟
تا حالا بهش فکر کردی؟ ممکنه خیلیا معتاد به این فکر باشیم؛ یعنی تو جامعه ای که رفتن از موندن ساده تره دیگه بقیه اش رو بخون.
نمیخوام راجع به علت اش بنویسم هزاران هزار کارکتر و عکس علیه و له عللش نوشته میشه. میخوام بدونم نظرتون راجع به یک خیالبافی معرکه چطوره؟
بیایید فکر کنیم 22 سالمونه؛ نظرتون چیه؟ تو پیامهاتون یک سنی رو پیشنهاد بدید تا بریم به موقعیت مناسب برای هر سن و سالی چی باید باشه؟
اول میخوام بگم در مورد کی میخوام حرف بزنم. مصطفی 22 ساله فارغ التحصیل رشته مهندسی صنایع از دانشگاه دولتی خارج از تهران. پدرش؟ کلا در نظر داشته باشید فقط یک عروسی گرفتن و برنامه هاش رو پدرش میده.
ماشین، خونه، درامد مکفی، پس انداز، امنیت شغلی، سابقه ی مناسب مواردی هستن که مصطفی اگر داشته باشه میتونه یک ازدواج موفق داشته باشه. مصطفی بعد از لیسانس میره سربازی خب یا نمیره کفالت میگیره یا هر مورد دیگه ای که ممکنه!
بعد از سربازی بلافاصله از طریق فضای مجازی متوجه یه شغل خوب توی بندر سیری تو دل خلیج فارس میشه. زنگ میزنه، رزومه میده و بعد از طی مسائل اداری در سن 24 سالگی وارد یک شرکت پیمانکاری عظیم میشه که به شدت داره بودجه جذب میکنه و یک فضای حرفه ای برای مصطفی به حساب میاد. مصطفی با یک حقوق مناسب برای یک مهندس صفرکیلومتر استخدام میشه و چهار سال کار میکنه. توی ان مدت بموقع پاداش هاشو گرفته کلی بن ماهانه در یافت کرده. این وسط دو بار هم از امکانات تفریحی شرکتشون که به شدت فعال هست این روزا دریافت کرده. بعدش به شرکت بزرگتری میره در این مدت حتی یک ریال طلب وصول نشده نداره و ماه به ماه حقوق و رست هاشو مرتبط رفته و فشار زیادی ازین لحاظ تحمل نکرده. بعد از چهار سال مصطفی خونه میخره بعدش ماشین میخره و پس انداز مکفی و ....توی 29 سالگی دادار دودور با یک خانم مهندس مثل خودش ازدواج میکنه و خوب و خرم الی آخر...
آیا قصه راست بود؟؟؟؟
شما بگید؟؟
مصطفی بعد سربازی 17 ماه بیکار بود وارد یک پیمانکاری میشه که نه سر داره نه ته! 6 ماه توی یک کانکس زندگی کرده 4 ماهشم نه حقوقش دادن و چون نمیدونسته حتمن ماه بماه بیمه اش رو چک کنه، بیمه براش رد نشده. دو ماه تو همون سیری و اطراف با هزار تا گرفتاری و بدبختی تا دو سه سال این شرکت اون شرکت میکنه بعدشم همونقدر براش میمونه که با ساک اش برگرده خونه.
آیا این قصه راست بود؟؟؟
شما بگید؟
