ویرگول
ورودثبت نام
iviahsa sohrabi
iviahsa sohrabi
iviahsa sohrabi
iviahsa sohrabi
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

فصل 5 قسمت اول خود ،من تام (بخش اول جزء ملکوتی)

«روح رحمانی اگر با دود سیاه هوی و هوس نفسانی پوشیده شود،دیگر تجلی آن ذره ی خدداوندی که در اوست نمایان نمیگردد.»

انسان از جمله موجوداتي است كه ميتواند بر حسب انتخاب خود مسير تكاملي روحي اش را تعيين كند.براي درك اين ويژگي ،بايد انسان را در بُعد رواني و روحي ،به طور يكجا در نظر گرفت .اين روش ،تعريفي نوين از شخصيت انسان يا خود به دست مي دعا كه از تعريف علم روانكاوي جامع تر است .با اين حال از داده هاي علم روانكاوي كمك خواهيم گرفت تا مفهوم خود روشن تر شود.

بنابراين موضوع را با اشاره به بعضي مفاهيم اساسي در علم روانكاوي آغاز ميكنيم.



شخصيت خود از ديدگاه روانكاوي

در اين ديدگاه سه جزء ِ ساختار شخصيت انسان عباراتند از ايد ،ايگو و سوپر ايگو كه در سه حوزه از آگاهي فرد قرار دارند :ضمير ناخودآگاه ،ضمير پيش آگاه،ضمير خودآگاه .فقط بخش كوچكي از ايگو و سوپر ايگو در ضمير خودآگاه قرار دارد مابقي هر چه كه هست ضمير پيش آگاه و ناخودآگاه هست.

بنابراين

-ايد يا نهاد،كلا در حوزه ي ضمير ناخودآگاه قرار دارد ،منبع انگيزش هاي بيولوژيكي انسان و در برگيرنده ي غرايز ،نيازهاي حياتي ،گرايش هاي پرخاشجويانه و... است. ايد تابع بي چون وچراي اصل لذت جوييست و همانند بچه يا حيوان عمل ميكند نه به واقعيات مي انديشد و نه به اخلاقيات و عقل توجه دارد جز خواستن و عمل مردن به غرايزش كار ديگري از او برنمي آيد.

-ايگو خاستگاه عقل و مبدأ فكر است، نقش او رسيدگي به تنش ها و منازعات ميان انگيزش هاي ايد از يكسو و منهيات سوپر ايگو ( وجدان اخلاقي ) از سوي ديگر است.رشدش تدريجي و در اثر تماس با محيط حاصل مي شود .اصل حاكم بر ايگو واقع بيني است كه انسان را بر آن مي دارد تا واقعيت و پي آمد اعمال ناشي از نيازهاي ايد را مورد ارزيابي قرار دهد.

-سوپر ايگو منشأ وجدان اخلاقي است و وظيفه اش تشخيص نيك و بد اعمالي است كه ايگو تحت انگيزش هاي ايد انجام مي دهد. سوپرايگو در تماس با محيط اجتماعي و ممنوعيت هاي اخلاقي آن شكل ميگيرد و منشأ نداي وجدان ،احساس پشيماني و احساس گناه است.

ميان اين سه ساختار ِ شخصيتِ روانيِ انسان ،كشمكشي دائمي وجود دارد و نحوه ي حل اين كشمكش هاست كه رفتار فرد را مشخص ميكند.

علم روانكاوي در تشريح و تحليل خود شخصيت انسان را به بُعد زميني اش محدود ميكند و به بعد ملكوتي او كلا توجهي ندارد و برايش ناشناخته است.اگر خود صرفا به بعد زميني محدود باشد ، چگونه ميتوان برخي از رفتار ها را كه از طبيعت انسان فراتر مي رود توجيه كرد ؟ چگونه ميتوان وجود نيروي متعالي را ناديده گرفت كه بعضي ها را وا مي دارد تا ورأي غريزه ي حفظ حيات ، مرگ را بر ذلت و ننگ ترجيح دهند.اين نيروي متعالي چيست كه سبب ميشود تا كساني بر خواسته هاي ايد يا طبيعت خود فائق آيند، خواسته هايي كه علي رغم ظاهر منطقي شان،بر حسب قضاوت ايگو ،مغاير با وجدان اخلاقي يا برخلاف رضاي خداست.پاسخ را بايد در روح ملكوتي كه منشأ اين گونه رفتارهاي متعالي انسان است،جست و جو كرد.حيوانات ، حتي آناهيد كه از لحاظ ساختار بيولوژيكي به انسان نزديكترند،قادر به انجام اعمال متعالي مثلا عمل به فرمان نداي وجدان نيستند،زيرا وجدان اخلاقي منشأ ملكوتي دارد و حيوانات فاقد روح ملكوتي اند.از اينجاست كه ما مفهوم جامع تري از خود را در نظر ميگيريم كه در برگيرنده ي بعد ملكوتي شخصيت انسان نيز مي باشد و آن را من تام ميناميم.

ادامه دارد ...

برگرفته از كتاب راه كمال -دكتر بهرام الهي

۲
۳
iviahsa sohrabi
iviahsa sohrabi
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید