آیا ما مثل یک ناظر هستیم؟ ممکن است این یک خطای شناختی باشد که قائل به جدایی می شویم شاید باید نوع دیگری به موضوع من (در ادامه بجای واژه من از واژه آگاهی استفاده می کنم) نگاه کرد و از ابتدای موضوع، تفکیکی بین آگاهی و جسم قائل نشد اگر با این فرض پیش برویم نتایجی که در ادامه به آن می رسیم را باید بررسی کنیم. یکی از نتایجی که به آن می رسیم فیزیکی بودن آگاهی هست به این معنا که آگاهی تابع قوانین فیزیکی حاکم بر ماده است که با این فرض مسئله ای اراده آزاد مورد سوال قرار می گیرد، آیا ما تابع رفتار فیزیکی مغز هستیم و قدرت تاثیر گذاری و تغییر وضعیت را نداریم و بی اراده هستیم؟ آیا اگر روزی بتوان بر روی سیستم عصبی مغز تغییری ایجاد کرد می توان انسان را کنترل نمود و در اختیار گرفت و به صورت آگاهانه کارهای تحت کنترل را انجام دهیم؟
در علوم اعصاب کنونی هر کدام از بخش های مغز مسئول کاری هستند مثلا ناحیه بروکا در مغز با تولید گفتار و ناحیه ورنیکه مسئول درک یا فهمیدن زبان نوشتاری و گفتاری است و... ولی به نظرم در علوم اعصاب علت ها پیدا نمی شوند بلکه بیشتر بخش هایی که در طی ایجاد ویژگی ها نقش دارند بررسی می شوند. آیا با دیدگاه علوم اعصاب می توان ماشینی ساخت که با داشتن معادل همه ی بخش های مغز به آگاهی دست پیدا کند. اگر بتوان این ماشین را ساخت آیا می توان از آگاهی (اگر از دید علوم اعصاب مغز را معادل شبکه ایی عصبی دانست) یک شخص در آن ماشین استفاده کرد و آن ماشین هویت آن شخص را پیدا کند.
موضوع دیگر این که آیا ما در طی زمان تغییری در هویت خود احساس می کنیم. شبکه ای عصبی مغز هر لحظه تغییر می کند و بخش هایی را ایجاد و حذف می کند ولی آیا در طی زمان تغییری در هویت خود حس می کنیم همان هویتی که اگر در خواب اسم شما را صدا بزنند بیدار می شوید چه الان چه 50 سال دیگر.
شاید بتوان آگاهی را حاصل فرایند کلی مغز دانست و این گونه گفت که اگر ماشینی قدرت پردازش و تحلیل پیدا کرد توانایی تصمیم گیری و انتخاب را هم پیدا می کند.
نوع دیگر برخورد با مسئله هم این است که آگاهی در عین استقلال، وابسته به مغز نیز می باشد.
در این نوشته سعی در اثبات یا رد چیزی نداشتم و بیشتر مسئله ام بیان موضوع بود.
