جردن توماس، کارگردان BioShock 2، فاش کرده است که در دوران توسعه بازی ترسناک The Blackout Club بیش از ۷۶۰۰ ساعت را صرف Path of Exile کرده؛ زمانی که به گفته او، راهی برای کنار آمدن با فشار کاری و مسئولیتهای سنگین توسعه بازی بود.


گاهی پشت ساخت یک بازی ویدئویی، داستانهایی وجود دارند که از خود بازیها هم عجیبترند. جردن توماس، بازیساز باسابقهای که سابقه کار روی مجموعههای BioShock و Thief را دارد، یکی از همین داستانها را تعریف کرده است: او در دورهای که مشغول ساخت بازی ترسناک و چندنفره The Blackout Club بود، بیش از ۷۰۰۰ ساعت در دنیای Path of Exile وقت گذراند.
توماس در گفتوگویی با وبسایت PC Gamer توضیح داده است که این زمان طولانی صرفاً نتیجه علاقهاش به یک بازی نقشآفرینی اکشن نبود. در آن دوره، او همزمان مسئولیت پیشبرد توسعه بازی و مدیریت بخشهایی از روایت زنده آن را بر عهده داشت؛ مسئولیتهایی که برنامه روزانهاش را بهشدت فشرده کرده بودند.
توماس در جریان توسعه The Blackout Club با وضعیتی روبهرو بود که به گفته خودش، فرصت چندانی برای استراحت باقی نمیگذاشت. او در طول روز تلاش میکرد تیم توسعه را در مسیر ساخت بازی پیش ببرد و شبها نیز باید رویدادهای زنده داستانی را اجرا میکرد، برنامه رویدادهای بعدی را تنظیم میکرد و واکنشهای بازیکنان را زیر نظر میگرفت.
این بازی تنها به تجربهای ترسناک برای گروهی از بازیکنان محدود نمیشد؛ روایت آن بهگونهای طراحی شده بود که مخاطبان حتی پس از پایان بازی نیز بتوانند درباره اتفاقات مرموز آن تحقیق کنند و سرنخها را کنار هم بگذارند.
توماس میگوید در ابتدا قرار بود افراد بیشتری برای مدیریت این بخش به او کمک کنند، اما در عمل، بخش بزرگی از مسئولیتها بر دوش خودش باقی ماند. گاهی بازیگران حرفهای برای ضبط یا اجرای بخشهایی از داستان حضور پیدا میکردند و او باید دیالوگها و دستورالعملهای لازم را به آنها منتقل میکرد.
او درباره شرایط آن دوره توضیح داده است که عملاً در تمام ساعات روز بیدار بود و برای کنار آمدن با این حجم از کار، به راهی برای تخلیه فشار روانی نیاز داشت. در نهایت، Path of Exile به سرگرمی اصلی او در این دوره تبدیل شد.
بر اساس آمار ثبتشده در حساب استیم او، توماس در مجموع ۷۶۱۳ ساعت را به این بازی اختصاص داده بود؛ رقمی که معادل بیش از ۳۱۷ شبانهروز بازی مداوم است.
البته این عدد به معنای بازیکردن بدون وقفه نیست، بلکه مجموع زمان ثبتشده در یک دوره طولانی را نشان میدهد.
برای توماس، جذابیت اصلی Path of Exile فقط مبارزه با دشمنان یا پیشروی در مراحل بازی نبود. او بهطور ویژه از سیستم پیچیده رشد شخصیت و امکان طراحی ساختارهای متفاوت برای تواناییهای آن لذت میبرد.
در این بازی، بازیکنان میتوانند با ترکیب مهارتها، ویژگیها و تجهیزات، شخصیتهایی با قابلیتهای بسیار متفاوت بسازند. انتخابهای کوچک نیز ممکن است در نهایت تأثیر قابلتوجهی بر عملکرد شخصیت داشته باشند.
توماس این فرایند را به هرسکردن و پرورش یک درخت کوچک تشبیه کرده است؛ درختی که باید شاخههایش را با دقت انتخاب کرد تا به بهترین نتیجه رسید.
او ترجیح میداد ساختار شخصیتهایش را خودش طراحی کند و به نسخههای آمادهای که تولیدکنندگان محتوا در اینترنت پیشنهاد میکنند، متکی نباشد. البته در این زمینه با کن استریکلند نیز همکاری میکرد؛ طراح سیستمی که توماس از تواناییهایش تمجید کرده است.
این تجربه نشان میدهد که چرا بازیهایی با سیستمهای پیچیده پیشرفت شخصیت میتوانند برای برخی بازیکنان تا این اندازه جذاب باشند. در چنین آثاری، لذت بازی تنها به پیروزی در مبارزات محدود نمیشود؛ بخش مهمی از سرگرمی، شناخت سیستمها، آزمودن ترکیبهای مختلف و رسیدن به ساختاری است که با سبک بازی فرد تناسب دارد.
جردن توماس یکی از طراحان باسابقه صنعت بازی است که فعالیت حرفهای خود را در استودیوی Ion Storm Austin و با بازی Thief: Deadly Shadows آغاز کرد. او در این پروژه روی مرحله مشهور Shalebridge Cradle کار کرد؛ مرحلهای که به فضای دلهرهآور و طراحی محیطی خاص خود شناخته میشود.
توماس پس از تعطیلی استودیو به Irrational Games پیوست و در توسعه نخستین BioShock مشارکت کرد. او در این بازی طراحی منطقه Fort Frolic را بر عهده داشت؛ یکی از بخشهایی که به دلیل فضای هنری و روایت محیطی متمایز خود مورد توجه قرار گرفت.
او سپس به تیم سازنده BioShock 2 پیوست و کارگردانی این بازی را بر عهده گرفت. همکاریهای بعدی او شامل BioShock Infinite نیز میشود.
توماس در ادامه مسیر حرفهای خود استودیوی مستقل Question را بنیان گذاشت. این استودیو بازیهایی مانند The Magic Circle، The Blackout Club و South Park: Snow Day! را توسعه داده است.
تازهترین اثر این استودیو، The Killing Stone، یک بازی کارتی روگلایک با حالوهوای تاریک و الهامگرفته از نمایشنامههای شکسپیر است. بازی حول خانوادهای نفرینشده میچرخد که گناهان بهارثرسیده اعضای آن در قالب چالشهایی با ساختار بازیهای کارتی به تصویر کشیده میشوند.
بخش مهمی از مصاحبه توماس به تجربههایی اختصاص دارد که طراحی The Blackout Club را از یک بازی ترسناک چندنفره معمولی متمایز میکردند.
در این بازی، گروهی از نوجوانان وارد محیطهایی خطرناک میشوند و باید با همکاری یکدیگر، رازهای پنهان را کشف کنند. بازیکنان در ابتدا آسیبپذیرند و برای پیشروی باید از محیط، ابزارهای در دسترس و همکاری گروهی استفاده کنند.
اما ویژگی خاص بازی، تنها ترساندن بازیکنان در جریان مأموریتها نبود. سازندگان تلاش کرده بودند روایتی ایجاد کنند که در خارج از خود بازی نیز ادامه پیدا کند.
به گفته توماس، بازیکنان پس از پایان جلسات بازی به سراغ انجمنهای آنلاین و سرورهای دیسکورد میرفتند تا درباره سرنخها بحث کنند، اطلاعات را با یکدیگر به اشتراک بگذارند و برای حل معماهای داستانی تلاش کنند؛ رفتاری شبیه به افرادی که پروندههای جنایی واقعی را بررسی میکنند.
از نظر او، یکی از بزرگترین دستاوردهای بازی همین بود که مخاطبان حتی زمانی که مشغول بازیکردن نبودند، همچنان درگیر دنیای آن باقی میماندند.
این رویکرد، نمونهای از طراحی روایتی است که تعامل بازیکنان را به خارج از محیط بازی گسترش میدهد. در چنین ساختاری، جامعه مخاطبان تنها مصرفکننده داستان نیست، بلکه با تفسیر سرنخها و تبادل اطلاعات، به بخشی از فرایند کشف آن تبدیل میشود.
توماس در بخش دیگری از مصاحبه به بازی چندنفره REPO اشاره کرده و آن را نمونهای موفق از تعاملات غیرقابلپیشبینی میان بازیکنان دانسته است.
او خاطرهای از یکی از جلسات بازی تعریف میکند که در آن، دوستانش سر بریده رباتی او را حمل میکردند تا در فرصتی دیگر بتوانند او را احیا کنند. توماس در همان وضعیت قادر بود دوربین را کنترل کند و با استفاده از انرژی محدودی که در اختیار داشت، به دوستانش هشدار دهد که به پشت سر خود نگاه نکنند؛ زیرا هیولایی در تعقیب آنها بود که تنها در صورت نگاهکردن بازیکنان به آن حمله میکرد.
این موقعیت، ترکیبی از محدودیتهای گیمپلی، ارتباط گروهی و طراحی دشمن بود که به خلق لحظهای هم ترسناک و هم خندهدار انجامید.
از دیدگاه توماس، قدرت چنین تجربههایی در این است که بازیکنان صرفاً تماشاگر رویدادهای از پیش تعیینشده نیستند. رفتار آنها، محدودیتهای موجود و واکنشهای لحظهای اعضای گروه میتوانند موقعیتهایی ایجاد کنند که حتی طراحان بازی نیز دقیقاً پیشبینی نکردهاند.
او همچنین به علاقه قدیمی خود به بازیهای شبیهساز فراگیر یا Immersive Sim اشاره میکند؛ آثاری که به بازیکن اجازه میدهند با استفاده از ابزارها و سیستمهای مختلف، مسائل را به شیوههای متفاوت حل کند.
توماس معتقد است برخی از عناصر این سبک اکنون در بازیهای دیگری نیز دیده میشوند و لازم نیست هر تجربه خلاقانهای الزاماً در قالب یک Immersive Sim کلاسیک عرضه شود.
یکی دیگر از موضوعات مطرحشده در این گفتوگو، نسخه اصلی X-COM بود؛ بازی استراتژیکی که توماس برای تحقیق و بررسی در جریان توسعه The Bureau: XCOM Declassified دوباره به سراغ آن رفت.
آنچه بیش از همه توجه او را جلب کرد، استفاده بازی از فضای تاریک و اطلاعات محدود برای ایجاد حس اضطراب بود.
در X-COM، بازیکنان نمیتوانند همیشه بدانند دشمنان در کجا قرار دارند یا در لحظه بعد چه اتفاقی رخ خواهد داد. بخشهایی از محیط در مه جنگ پنهان میمانند و حرکت دشمنان در همین فضای ناشناخته میتواند احساس خطر را تقویت کند.
توماس معتقد است این شیوه طراحی، حتی با وجود گرافیک قدیمی بازی، همچنان مؤثر است. بازیکن همواره نگران چیزی است که هنوز نمیتواند آن را ببیند.
این تجربه بار دیگر علاقه او به ترکیب تاکتیک و وحشت را تقویت کرد؛ دو عنصری که به باور او لزوماً با یکدیگر ناسازگار نیستند.
در پایان گفتوگو، توماس از دو بازی نام میبرد که قصد ندارد آنها را از رایانه خود حذف کند: Darkest Dungeon و Baldur's Gate 3.
او درباره Darkest Dungeon توضیح میدهد که این بازی به سرگرمی مشترک خانوادهاش تبدیل شده است. روایتگری وین جونیون، فضای هنری و سیستمهای بازی از جمله عواملی هستند که باعث شدهاند اعضای خانواده او همچنان به تجربه آن علاقهمند باشند.
در مورد Baldur's Gate 3، توماس به نقش جامعه مادسازان اشاره میکند. از نظر او، محتوای ساختهشده توسط کاربران میتواند عمر یک بازی را بسیار فراتر از چرخه معمول انتشار و پشتیبانی رسمی آن افزایش دهد.
او معتقد است اگر این روند ادامه پیدا کند و امکانات بازی بهواسطه مادها دائماً گسترش یابند، Baldur's Gate 3 نیز میتواند مانند Skyrim به اثری تبدیل شود که بازیکنان برای سالها به آن بازمیگردند.
توماس همچنین از نرمافزار Audacity نام میبرد؛ ابزاری که در تولید The Blackout Club برای ویرایش فایلهای صوتی بازیگران از آن استفاده میکرد. او میگوید استودیوی Question با وجود بودجه محدود، تلاش کرده است در همکاری با صداپیشگان حرفهای و اعضای اتحادیههای مربوطه جدی عمل کند.
این تجربه نشان میدهد که توسعه یک بازی مستقل، بهویژه اثری که بر روایت زنده و صداگذاری متنوع تکیه دارد، فقط به طراحی مراحل و برنامهنویسی محدود نمیشود؛ مدیریت تولید محتوا و آمادهسازی حجم زیادی از فایلهای صوتی نیز میتواند بخش مهمی از کار باشد.
داستان ۷۶۱۳ ساعت بازیکردن جردن توماس در Path of Exile در نگاه نخست ممکن است صرفاً حکایتی عجیب درباره علاقه افراطی یک بازیساز به یک عنوان نقشآفرینی به نظر برسد. اما توضیحات او تصویر متفاوتی ارائه میدهد.
توماس در دورهای که مسئولیتهای توسعه بازی و مدیریت رویدادهای زنده فشار زیادی بر او وارد میکردند، به سیستمی پیچیده و قابلبهینهسازی پناه برد؛ تجربهای که در آن میتوانست برای مدتی توجه خود را از مشکلات تولید بازی منحرف کند و روی ساختن شخصیتی قدرتمند تمرکز داشته باشد.
در عین حال، این روایت یادآور فشارهایی است که گاهی در پشت صحنه توسعه بازیهای ویدئویی پنهان میمانند. ساخت یک بازی تنها مجموعهای از تصمیمهای خلاقانه و دستاوردهای فنی نیست؛ مدیریت زمان، هماهنگی تیم، اجرای برنامههای تولید و حفظ توان ادامه کار نیز بخشی از این فرایند هستند.
بااینحال، نباید ۷۰۰۰ ساعت بازیکردن را بهخودیخود نشانهای از روشی سالم برای مقابله با فشار کاری دانست. آنچه از صحبتهای توماس برمیآید، تجربه شخصی او در یک دوره بسیار فشرده است، نه الگویی که لزوماً برای دیگران مناسب باشد.
شاید مهمترین نکته این داستان آن باشد که حتی سازندگان بازیهایی که میلیونها نفر را سرگرم میکنند، خودشان نیز برای استراحت، تجربهکردن و لذتبردن از بازیهای دیگر به زمان نیاز دارند؛ هرچند در مورد توماس، این زمان به عددی رسیده که کمتر بازیکنی میتواند به آن نزدیک شود.